Flowers Of Life

Onderstaand verhaal vond ik een mooie gelegenheid om voorlopig dit weblog af te sluiten. In de periode dat ik, zoals het verhaal hieronder aangeeft, in de wilde stroom terecht kwam omdat ik stopte met vasthouden en me tegen de stroom verzetten was het een mooi medium om mijn gedachten de vrije loop te laten en de wereld te laten weten wat mij bezig hield.

Inmiddels stroom ik “gewoon” met de stroom mee en ik merk dat de behoefte om de hele wereld te laten weten wat ik meemaak of ontdek aan wijsheden er (nu in ieder geval) niet meer is.

Er was een dorp van wezens op de bodem van een grote rivier.
De stroom van de rivier snelde voort – jong en oud, arm en rijk, goed en kwaad; de stroom ging zijn eigen weg.
Elk wezen klemde zich op zijn eigen manier vast aan de planten en stenen op de bodem van de rivier, want vastklemmen was hun wijze van leven en zich tegen de stroom verzetten was wat ieder van zijn geboorte af geleerd had.
Maar uiteindelijk zei één van hen: “Ik word het moe me vast te klemmen. Ofschoon ik het met mijn eigen ogen niet kan zien, vertrouw ik dat de stroom weet waar hij naar toe gaat. Ik laat los en laat me meevoeren. Als ik me blijf vastklemmen zal ik sterven van verveling.”
De andere wezens lachten en zeiden: “Dwaas! Laat los en de stroom die jij vereert, zal je buitelend over de rotsen sleuren en verpletteren,
en je zult sneller sterven dan dat de verveling verdwijnt!”
Maar die ene sloeg geen acht op hen en diep ademhalend liet hij los en meteen werd hij buitelend door de stroom over de rotsen gesleurd
en bijna verpletterd. Maar uiteindelijk, toen het wezen weigerde zich opnieuw vast te klemmen, tilde de stroom het vrij van de bodem.
En de wezens verder stroomafwaarts, voor wie het een vreemde was, riepen: “Kijk, een wonder! Een wezen als wijzelf, maar het vliegt!
Kijk, hij is gekomen om ons allen te redden!”
En degene die door de stroom meegevoerd was zei: “Ik ben evenmin een verlosser als jullie. De rivier schept er genoegen in ons vrij te maken, als we ons alleen maar durven te laten gaan. Onze echte opdracht is deze reis, dit avontuur.”
Maar ze riepen des te harder: “Redder, verlosser!”, zich nog steeds vastklemmend aan de rotsen, en toen ze weer opkeken was hij verdwenen, zo bleven ze achter op de bodem van de rivier en schiepen verhalen over een redder.

bron: verhalenmail juli 2009

Nog steeds drukkig hier. Na een dagje zoeken naar leuke banen had ik drie dingen lopen. Een daarvan is niets geworden omdat het bedrijf toch een interne kandidaat heeft gevonden. Inmiddels heb ik een gesprek gehad en a.s. maandag heb ik nog een sollicitatiegesprek. Toch niet slecht 2 gesprekken uit 3 sollicitaties… Ondertussen ook nog ingeschreven bij wat wervings- en selectiebureaus. Vond het leuk om te merken dat ik bij dat sollicitatiegesprek wat ik had, gelijk weer helemaal in mijn element was, fijn om het te voelen bruisen. Prettig om weer met werk bezig te zijn. Best wel spannend, wat gaat het worden? Heb op toch wel erg verschillende dingen gesolliciteerd. En vind dochterlief het meer dagen op de creche net zo leuk als maar 1 dagje en hoe zal het verder zijn…

Zat er vandaag ineens een kip in de tuin. Waar die nu weer vandaan kwam? Dochterlief ging erachter aan lopen in een poging het beestje te aaien, daarvan raakte de kip lichtelijk in paniek. Toen tot overmaat van ramp ook onze kat nog gezellig kwam buurten was de kip vrij snel weer verdwenen.

‘t was een raar drukkig weekje. Normaal gaat het sinds de geboorte van dochterlief hier in huis allemaal op het gemak. Deze week was er elke dag wel een afspraak of iets anders. En dat gaf gelijk een druk maar ook wel erg lekker gevoel aan de week.

Er was de verjaardag van een vriendin, nou ja ze was al jarig geweest maar toen zaten wij in Oostenrijk, dus niet echt handig om ‘even’ op de koffie te gaan. Was gezellig en met een nu wandelend meisje ook drukkig … de keukenkastjes waren byzonder in trek en de hond werd flink ‘geaaid’. Ondanks dat toch lekker bijgekletst. Er was een dag zonder afspraken en die heb ik goed gebruikt door maar eens grote boodschappen te doen bij de goedkoopste supermarkt. Meestal doe ik gewoon elke dag een wandeling met kind in kinderwagen en dan zijn we èn even buiten geweest èn hebben de de boodschappen weer binnen. Nu dus kind en de nodige kratjes in de auto gehezen en een tochtje naar de goedkope super gedaan, verbazingwekkend hoeveel je dan toch nog bespaard, zou ik echt vaker moeten doen. T’is ook gewoon luiheid dat ik het niet doe

Woensdag is altijd mijn dag, Floortje naar het kinderdagverblijf en heb ik tijd voor andere dingen. Deze week had ik me voorgenomen om te gaan solliciteren. Tijdens een loopbaantraject kreeg ik ooit eens de tip om je sollicitatiedingen te beperken tot 1 dag in de week, en dat werkte altijd wel fijn, de woensdag is nu dus uitgeroepen tot sollicitatiedag. Eerst maar eens mail gecheckt, stonden er een aantal mailtjes in mijn mailbox van werving en selectiebureaus die mijn CV op monsterboard hadden gezien en wel nader wilden kennismaken, altijd leuk natuurlijk en een relatief makkelijke manier van solliciteren. Eigenlijk was ik ook wel vereerd, want na een tijdje thuis is er wel een gat in mijn CV ontstaan, maar een paar van dat soort gesprekjes later weet ik nu dat dat eigenlijk niet uitmaakt, mijn werkervaring is belangrijker. Ook zelf nog wat rondgezocht en resultaat van een half dagje druk zijn is dat er nu 3 sollicitaties lopen, hoezo crisis… er is blijkbaar nog werk genoeg. ‘t zijn alleen wel fulltime banen, en niet de 3 dagen die ik eigenlijk wilde… nou ja eerst maar eens zien hoe alles verloopt, ik ben nog lang niet aangenomen.

De rest van de week stond er nog muziek op schoot op de planning (Een uurtje muziek maken met andere dreumesen en peuters). Erg leuk en gezellig, Floortje trekt dan haar eigen plan. Al bij binnenkomst ben ik haar kwijt, gezellig kijken wat er allemaal gebeurt en spelen met de bellen, ballen en autootjes, als het aan haar ligt zie ik haar niet meer terug. Terwijl er toch ook kinderen zijn die gezellig bij mama op schoot blijven zitten.  Floortje is constant aan de wandel is en kijkt af en toe eens om of ik er nog wel ben. Wel weer erg leuk. Er kwam een vriendin gezellig buurten en ik had nog een gesprek bij een uitzendbureau, zij hadden een leuke functie, maar wilden wel even een intakegesprekje doen. Bij gebrek aan kinderopvang, en ook eigenlijk geen zin om iets te regelen, nam ik Floortje mee. Erg praktisch is het natuurlijk niet, maar wel erg gezellig. Zo’n meisje mee zorgt er in ieder geval voor dat er bij het hele uitzendbureau even niet gewerkt werd, want iedereen moest natuurlijk even hoi zeggen en Floortje moest bij iedereen even gezellig komen kijken. ‘t leverde in ieder geval een aantal koekjes op… “mag ze een koekje?” hahaha

‘t was een fijne week, ‘t was fijn weer… je kunt het voorjaar al bijna ruiken en het is fijn om weer zo met werk bezig te zijn, ik heb dat toch wel gemist, al had ik er een jaar geleden niet aan moeten denken! Een jaar zwangerschapsverlof is dus eigenlijk een heel goed idee… welke politieke partij had dat ook alweer op het programma staan?

Na bijna 1,5 jaar fulltime voor ons meisje te hebben gezorgd, begint het toch een beetje te kriebelen.  Hoe leuk het ook is om alles van dat kleine meisje van dichtbij mee te maken, de mama heeft ook het idee dat haar hersenen langzaam verweken, mijn gesprekspartner de hele dag is een meisje van 15 maanden. Dat wat vroeger heel normaal was, voor je kinderen zorgen, is tegenwoordig een vrij eenzame gebeurtenis. Vooral als je zoals wij vrij laat aan de kinderen bent begonnen en bovendien in de hele kennissenkring de enige bent met nog een klein kind. Buren zijn niet thuis, die zijn aan het werk, vriendinnen over het algemeen ook… en na 3x kinderboerderij, muziek op schoot etc ben je daar ook wel even klaar mee. Dus ik besloot dat ik wel voor een paar dagen aan het werk zou willen. Goed voor mij, even iets anders dan baby-talk. Na het oppoetsen van mijn CV en het bepalen van mijn prioriteiten, niet meer dan 3 dagen en alleen beschikbaar op maandag, dinsdag en woensdag (dit ivm beschikbare kinderopvang) ben ik nu dus op zoek. Voorlopig lijkt het erop dat parttime werken in de omgeving van Zwolle praktisch onmogelijk is.

Vorige week deden we een weekje wintersport. Na een uurtje of wat in de auto en met maar een paar pauzes en geen een file kwamen we zaterdagmiddag aan in Oostenrijk. Bij de eerste berg rechtsaf en dan de berg op naar Brand, het dorpje waar ons hotel stond. Mooi klein en rustig dorp, veel toeristen maar geen grote après-ski gelegenheden, sterker nog GEEN après-ski! .  

Het hotel was zeer luxe en comfortabel, van alle gemakken voorzien en vanuit onze kamer een prachtig  uitzicht over het dal, met een balkon op het zuiden… ik dacht stiekem laat die zon maar komen, dan vermaak ik me wel met een boekje in de zon op het balkon. Maar omdat je natuurlijk niet zonder het ooit geprobeerd te hebben kunt roepen dat skiën niets voor je is, toch maar skies gehuurd en ski-les geregeld, nou ja man-lief had dat heel snel geregeld, zijn duits is toch een tikje beter dan dat van mij.

Zo stond ik dus maandagmorgen om 10.30 met trillende knieen en behoorlijk zenuwachtig voor het eerst van mijn leven op skies. De ski-leraar was een beetje maf, maar gelukkig wel erg goed. Eerst voorzichtig stap voor stap de heuvel op, dan voorzichtig een paar meter glijden, steeds wat verder omhoog en weer wat verder naar beneden. In het begin flapperden mijn benen alle kanten op, maar al snel begreep ik het een beetje beter. Wat bleef was mijn angst om te snel te gaan, resultaat was natuurlijk dat ik zo hard ging remmen dat ik veels te vroeg stil stond, waardoor ik hele einden moest ‘klunen’ (geen idee hoe dat in ski-termen heet). Na goed anderhalf uur ploeteren, veel vallen, opstaan en klunen en eerlijk is eerlijk ook de eerste bochten en gewoon recht naar beneden skiën, waren we zover dat we van de kinderlift naar de übungslift konden gaan. Overigens heel frustrerend om zelf te staan ploeteren en dan die kids zonder problemen en zonder stokken gewoon naar beneden te zien vliegen….

Door naar de übungslift, nog steeds op een niet al te grote heuvel, tenminste als je aan de zijkant staat, als je voor het eerst van je leven die heuvel op moet dan lijkt ie toch behoorlijk hoog. De eerste keer werden we nog geholpen om het ‘stoeltje’ onder je billen te plaatsen zodat je door de lift naar boven gesleept kon worden. Halverwege de heuvel gingen we de lift uit. De skileraar deed het even voor… heel sierlijk en het leek een eitje …  mijn skies zaten elkaar in de weg, de stokken in een hand… kortom daar lag ik weer eens in de sneeuw, gelukkig gleed ik niet gelijk door naar beneden! De leraar legde uit hoe je met je benen naast elkaar naar beneden kon glijden, veel sneller dan met je benen in een V-vorm… maar natuurlijk vond ik dat heel erg eng… resultaat… 20 meter voor de liftingang stond ik weer stil, en klunen maar weer. Weer met de lift naar boven, nu zelf het stoeltje pakken… wat een rotding, ik ben op verschillende manieren naar  boven gelift, maar slechts 1 keer is het me gelukt om dat kreng op de goede manier onder m’n billen te krijgen, en elke keer stond ik na mijn afdaling ruim voor de liftingang verschrikkelijk stil en kon ik weer gaan klunen…. pffff wat was dat afzien. Afijn na een morgentje ski-les was ik helemaal op, bibberbenen en armen, meer dan genoeg workout gehad voor de hele week .

Ik heb het geprobeerd, dus nu kan ik zeggen… skiën is niets voor mij! hahaha Nou ja misschien volgende keer toch weer proberen. De rest van de week heb ik me prima vermaakt met dochterlief in het zwembad, de speelkamer, de hotelkamer of het balkon terwijl de rest ging skiën! Het was een heerlijke week!

 

Verwarring is een signaal dat je op het punt staat iets nieuws te leren.

Anné Linden

Terug bij af, getsie bah bleee etc. Jaren terug werd na wat heen en weer gedokter vastgesteld dat ik slecht tegen suiker kan, ook zoetstoffen daar reageerde ik nogal radicaal op. (licht in mijn hoofd, draaierig, chagrijnig als ik niet op tijd at, maar vooral moe, moe en eh moe)  Remedie, alle suiker laten staan en de suikers die je nodig hebt halen uit volkoren producten en andere voedingsmiddelen. Na een tijdje heel streng diëten en wat aanvulling met een aantal voedingssupplementen was er niet zoveel meer aan de hand en kon er zelfs heel voorzichtig weer wat suiker worden toegevoegd. Zolang ik het niet overdreef was er niet veel meer aan de hand.

Toen ik zwanger was, bleek ineens dat ik wel weer tegen suiker kon, wat een heerlijkheid, eindelijk weer ‘gewoon’ een koekje bij de koffie, in plaats van een suiker en zoetstofvrij exemplaar, niet meer 6x per week volkoren rijst, gierst of tarly maar gewoon weer aardappelen, niet meer alle etiketten lezen in de supermarkt (85% valt af, overal zit suiker in). Die 5 kilo die na de zwangerschap zijn blijven hangen, komen niet helemaal uit de lucht gevallen . Ook tijdens de borstvoedingsperiode kon ik zonder al te veel problemen normaal eten, maar nu langzaam de ‘ontzwangering’ zijn einde nadert, neemt ook mijn gevoeligheid voor suiker weer toe. BAH! niet gezellig! Moet ik weer helemaal wennen, en dat valt best wel tegen.

Laatste dag van het jaar en natuurlijk kijk ook ik even terug. Voor 2008 was het motto, genieten en bijkomen van 2007 dat met verbouwen, verhuizen, trouwen en een dochter krijgen nogal druk was. Dat genieten is in ruime mate gelukt. Genieten van ons meisje, wat kan ze al veel en wat is ze leuk en mooi, en zo heerlijk eigenwijs! (Van wie zou ze dat nou hebben?) We vierden ontzettend veel kleine feestjes… er waren nogal wat mijlpalen… eerste lachje, eerste keer op de buik rollen, leren kruipen, babbelen.etc.

2008 stond voor mij in het teken van mama-zijn, ‘ineens’ heb je niet meer alleen de verantwoordelijkheid voor jezelf maar ook voor dat kleine meisje. De hormonale impact van het mama-zijn zat me daarbij soms flink dwars, er waren behoorlijk wat dipjes die, achteraf kun je dat altijd makkelijker zien, vooral toch een hormonale oorsprong hadden. Nadat ik in september stopte met de borstvoeding, kwam langzaam mijn eigen ik weer boven water drijven. Al is het nog steeds een paar dagen per maand afwachten of ik in de dip rol of juist de mensen om me heen gek maak . Ik ondernam pogingen om de zwangerschapskilo’s kwijt te raken, maar helaas… door het sporten wel een veel fitter en vrolijker gevoel maar een te verwaarlozen gewichtsverlies. Voor 2009 dus gewoon lekker sporten en genieten en die kilo’s ach die komen dan vanzelf wel (of niet). Net vanmorgen een fittestje gedaan bij de sportschool en daaruit blijkt dat het met mijn conditie toch nog helemaal niet zo slecht gesteld is, altijd fijn om te weten.

Grote indruk maakte dit jaar het overlijden van Erik, de man van een vriendin. Zij moet nu alleen verder met een dochter, net zo oud als de onze. Over deze slechte film schrijft ze op haar weblog, ik bewonder haar voor haar kracht.  Het maakt dat ik alles wat ik heb extra waardeer, ‘s avonds je dag te kunnen delen met degene van wie je houdt is ineens niet zo vanzelfsprekend meer. En laten we eerlijk zijn, het leven draait om de liefde, de liefde voor jezelf en je familie al het andere is onbelangrijk.

Het was ook het jaar van Hummelo, de caravan daar in het bos geparkeerd en vanaf hemelvaart tot herfstvakantie waren we er bijna elk weekend te vinden. Steeds een kleine vakantie. Nooit gedacht dat ik zo kon genieten van met z’n drietjes in een caravan met helemaal niets… Niet niets natuurlijk, er was een douche en wc en vooral veel bos en stilte. ‘s morgens wakker worden van de fluitende vogeltjes, smelten in de voortent om daarna tot de ontdekking te komen dat het buiten best fris is, in het voorseizoen worden opgegeten door de muggen en in de zomer op allerlei inventieve manieren de wespen van je af weten te houden.. tja het hoort erbij en het is het waard. Nu het winter is mis ik de camping, het moet toch niet raarder worden!! Aan het einde van de zomer gingen we nog eens ruim 2 weken naar Zuid Frankrijk, een paar nachten in bed en breakfast, het grootste gedeelte in een huisje… wat hebben we onze caravan gemist! Volgend jaar dus of met de caravan weg of gewoon een jaartje Hummelo.

Afgelopen jaar begon ik ook heel voorzichtig met mijn eigen bedrijfje, gaf al wat workshops bij een aantal bedrijven. Gaf op de camping wat tekenlessen. Heb er van genoten en wil dat volgend jaar zeker verder uitdiepen.

Ze zeggen dat als je mama bent geworden dat je daarna nooit meer zo zult zijn als voordat je mama werd. Er is alleen niemand die je kan vertellen waaruit dat anders zijn dan bestaat. Best wel irritant voor mij, ik wil toch altijd wel graag weten waar ik aan toe ben.
Nu na een jaartje mama zijn kan ik vertellen ja, ik ben anders, ik ben een soort weekdier geworden, bij de raarste dingen zit ik tegenwoordig met tranen in mijn ogen. Bij een gemiddelde zwijmelfilm houd ik het nu niet meer droog. Ook zijn mijn maandelijkse stemmingswisselingen ineens met een factor 10 vermenigvuldigd, een paar dagen per maand ben ik, of niet voor rede vatbaar of intens verdrietig. Van de eerste heeft vooral de omgeving last van de ander wordt ik zelf erg triest. Hoogst irritant! Rationeel weet ik dat het weer overgaat, maar dat maakt de ervaring er niet leuker op.
Mijn lijf is compleet veranderd, de vorm is anders, broeken van voor de zwangerschap passen nog, shirtjes niet meer. Tijdens de borstvoedingsperiode waren mijn borsten mega-groot, maar ook nu zijn ze nog groter dan voor de zwangerschap. Daar hoor je me trouwens niet over klagen, zorgt er voor dat de boel nog een beetje in balans is. Na een half jaartje lijnen en sporten moet ik toch echt vaststellen dat die 5 kilo die ik aan de zwangerschap overhield, gewoon bij mij horen, een extra love-handle…
Hormonen doen rare dingen met een mens. Daarnaast wel zielsgelukkig met ons meisje, lekker eigenwijs en nu al druk bezig om alles op haar manier te doen. Prachtig om te zien, heerlijk om mee te maken en heel bijzonder dat ik haar mama mag zijn.

De kerstboom staat! Prachtige boom geworden met witte, paarse en zwarte ballen, zilveren en paarse vlinders en engeltjes met zilveren vleugels. Geeft wel een gezellig gevoel zo in de huiskamer. Dochterlief vind het wel grappig maar de boom heeft nog geen giga-aantrekkingskracht op haar. Op de bank klimmen, en andere ondeugende dingen doen vind ze leuker. Gelukkig maar, want de kerstballen zijn niet onbreekbaar

Wat ik wel erg jammer vind is dat dat magische gevoel dat ik als kind had voor de kerst dat dat er niet meer is. ‘s nachts/’s avonds naar de kerk en de volgende dag weer, vol verwondering het kerstverhaal horen en dan na afloop van de kerkdienst (die veel korter leek te duren als anders) kreeg je iets lekkers, meestal een sinasappel en zo’n vreselijk zoete kerstkrans, en je kreeg een boek. Ergens op zolder liggen ze nog bijna allemaal.

Tegenwoordig ga ik al heel lang niet meer naar de kerk, het verhaal van de geboorte van Jezus, de bijbel, voor mij is dat niet DE waarheid. Ik vind het mooi als mensen wel kunnen geloven in God, voor mij heeft het meer de vorm van een mooi verhaal. Ik geloof wel dat er iets is, maar of je dat God moet noemen en hem moet eren door met z’n allen op zondag in de kerk te gaan zitten… tja

Nu zou ik natuurlijk zoals heel veel mensen doen, op kerstavond wel naar de kerk kunnen gaan, alleen om dat magische gevoel te ervaren. Zo zit ik dan weer niet in elkaar. Toen ik nog wel naar de kerk ging (tot een jaar of 16 geleden) ergerde ik me altijd groen en geel aan de mensen die je nooit zag (op normale zondagen was de kerk halfvol en met kerst moesten er ineens stoelen worden bijgezet) en die je grote geldbedragen in de collectebus zag stoppen. Alsof je het met een keertje naar de kerk gaan kunt afkopen…

In de loop der jaren is mijn kerstgevoel veranderd, vroeger was het iets magisch. Daarna werd het een lange tijd een soort van verplichting, gaan we naar jouw ouders of de mijne en wanneer dan? Opzitten en pootjes geven, zo voelde dat dan van te voren, uiteindelijk viel dat altijd wel mee, maar van te voren was er vaak fikse tegenzin. Vooral omdat je elkaar dan ineens wel heel erg vaak ziet en de gespreksstof vaak niet zo lang rijkt. Tegenwoordig bedenken we meer wat we zelf willen, meestal is dat dus lekker met z’n drietjes een beetje aankeutelen, gezellig! Geen verplichtingen. In de toekomst zal dat ook wel weer veranderen.

Vandaag de boom naar binnen gezeuld. Hij mag dan klein zijn, zwaar is ie ook! In de schuur al een passende mand gevonden om de boom in te zetten. Gelukkig was deze al voorzien van een laag plastic . Toen de boom eindelijk op z’n plek stond (het was nog best een klus in mijn eentje) ben ik begonnen met de lampjes. ‘n dik uur ben ik aan het prutsen geweest om de lampjes erin te krijgen. Eerst al op zoek naar handschoenen, want zo’n echte boom prikt! En terwijl ik bezig was om dat giga-snoer met 100 lampjes erin te prutsen de hele tijd gedacht dat het wellicht toch wat ambitieus was, 100 lampjes.
Nu ze erin zitten weet ik dat het er precies genoeg zijn.

Morgen of overmorgen de ballen, ik weet waar ze staan, het is nog een uitdaging om ze te pakken. Die dozen zijn vorig jaar als eerste naar zolder verplaatst en daarna kwam er nog veel, heel veel meer.

Voor het eerst sinds jaren echt sinterklaas gevierd, met zelfgebakken (nou ja door mijn moeder, oma dus) pepernoten, appelgebak, lootjes en een hoop gezelligheid.
Het hebben van kleine kinderen brengt zo ook een hoop herinneringen terug. Prachtig om te zien dat de zenuwachtigheid voor de sint er ook bij de volgende generatie nog gewoon inzit.
De kleintjes kregen gewoon kado’s de groten hadden lootjes getrokken en konden genieten van de raarste gedichten bij de soms ook wel vreemde kadootjes. Kortom het was ouderwets gezellig!

Nu dus in een moeite door naar Kerst. Vandaag voor het eerst van mijn leven een echte boom gekocht, ‘n kleintje, want hij moet wel buiten bereik van kinderhandjes en kattenpoten ergens op een tafel passen. De prachtige blauwspar of wat voor soort het ook mag zijn, volgens de verkoper mooi dicht in de naalden en redelijk naaldvast en met een kleine kans dat ie het nadien in de tuin ook gaat doen, staat nu in de schuur te acclimatiseren en mag dan morgen naar binnen, anders zou de overgang te groot zijn. Ik vermoed dat de overgang sowieso groot zal zijn, tis hier een graadje of 21, manlief heeft een hekel aan koulijden… Maar goed morgen maar eens op zoek naar de kerstspullen.

Vandaag met het meisje mee door een winkel met allemaal glazen kerstballen was al een grote uitdaging, alles glinsteren en overal riep ze “die” en ondertussen met de handjes wapperen. Ben benieuwd of we haar een beetje uit de buurt van de boom kunnen houden. Ze heeft’m al wel gevoeld, de boom prikt! dus ze was er snel klaar mee… of dat nog zo is als de ballen en lampjes er straks inhangen …

Potverdrie is mijn lay-out gecrasht… GRRRRRRR

Voorlopig maar even een andere erop gezet.

—
Na een dag of 3 deze lay-out te hebben bekeken, laat ik deze maar staan. ‘t voelt wel goed.

En morgen wordt ze 1!

Een jaar geleden ging ik nu een nachtje slapen in het ziekenhuis, na ruim 36 uur weeen en nog geen enkele vooruitgang was het erg nodig dat ik even ging bijtanken. Vorig jaar werd morgenmiddag om 14:03 onze dochter geboren, wat was ze klein en teer. Ze hoorde er direct helemaal bij en hoewel ik me na de bevalling voelde alsof ik was overreden door een trein, zijn alle cliché’s waar! Bij het zien en voelen van zoveel liefs, ben je het gelijk weer vergeten.

We zijn alweer een jaar verder, de tijd is voorbijgevlogen. Eerst ben je alleen maar druk met voeden, luiers en ben je niet meer dan een melkfabriek, met een uurtje of 4 achter elkaar slapen ben je al erg blij. Gedurende het eerste jaar wordt het steed leuker en elke week leert dat kleine mensje iets bij. Vorig jaar was het een popje, je stopte er melk in en er kwamen poepluiers uit, ze sliep, ze huilde, ze at en dan sliep ze alweer.

Nu kruipt er een mensje door de kamer, alles moet bekeken, alles moet van commentaar worden voorzien, op haar eigen manier voert ze hele gesprekken met de knuffels en met de papa en de mama, alleen jammer dat die haar niet altijd begrijpen. Ze kan papa en mama zeggen, auto noemt ze atta en de bal is ba, ze wijst alles aan, begrijpt als je haar vraagt om de bal te gaan pakken of een knuffel te zoeken.

Vorig jaar rond deze tijd werd ik mama, “ineens” was daar ons meisje. Veel heb ik bijgeleerd dit jaar, in het begin las ik alles wat los en vast zat, vooral om te weten of ik het allemaal wel goed deed. Gaandeweg leerde ik vertrouwen op mezelf en op mijn dochter, ze laat het echt wel weten als iets haar niet bevalt. Nu weet ik, ik doe het op mijn manier en die is goed, maar daar had ik wel even tijd voor nodig. Pas nadat ik helemaal gestopt was met de borstvoeding kwam langzaam mijn echte ik weer wat meer naar boven, anders dan voorheen, veel zachter, dat wel. (maar niet meer zo labiel dat ik bij alles in huilen uitbarst). Voor het eerst sinds heel lang is er weer een normale hoeveelheid energie en dat jaartje moederen heeft me vooral geleerd te genieten van wat er is. Niet haasten die andere dingen die ook moeten, ach die komen wel weer.

Haar wereld is er nog een vol wonderen: de eerste glimlach, de eerste schaterlach, de eerste keer iets pakken, de eerste nacht doorslapen, de eerste keer haar hoofd optillen, de eerste keer omrollen, de eerste keer zitten, de eerste tandjes, de eerste keer in het grote bad, de eerste keer kruipen, de eerste keer gaan staan, de eerste keer papa zeggen, de eerste keer mama zeggen, de eerste pasjes, het eerste vaste hapje, de eerste keer kamperen, de eerste keer naar de oppas, de eerste buil op haar hoofd, de eerste pannekoek in een restaurant, de eerste kiesjes, de eerste keer naar Ballorig, de eerste keer een plakje kaas bij de kaasboer.

En ik, ik was bij allemaal!

en morgen de eerste keer haar verjaardag…

Vandaag samen met m’n zus een kleurendag. Leuk om samen op pad te zijn, dat gebeurt niet vaak. Agenda’s lopen maar zelden synchroon. Vandaag gingen we dus samen naar Lelystad, naar een dame die ons heeft laten zien welke kleuren we wel en welke we vooral niet moeten dragen. Vooraf was het al best wel spannend, ieder hadden we zo ons eigen idee over de kleuren.

Het was een erg gezellige dag, met veel verrassende momenten. Eerst werd er met allemaal verschillend gekleurde sjaaltjes gekeken of warme of koude kleuren je beter stonden, daarna werd er nog een serie gedaan met weer andere sjaaltjes om te bepalen welk seizoenstype je bent. Kleuren die ik nooit zou kopen bleken ineens erg mooi te staan, heel byzonder! Grootste verrassing was hemelsblauw, blauw is sowieso een kleur die ik, als ik ‘m zie hangen, meestal maar oversla.
Uit de analyse kwam dat ik een zomertype ben en mijn zus een lentetype. Logisch dus dat we nog wel eens met opgetrokken wenkbrauwen naar elkaars kleurkeuze staan te kijken. Dat wat bij mij mooi staat (koele een beetje gepoederde kleuren met een blauwe ondertoon) maken dat mijn zus er ziek en bleek uitziet. Andersom als ik de lentekleuren aan zou trekken zie ik er nogal ongezond uit. (lentekleuren zijn helder en met een gele ondertoon)

Na de kleuranalyse volgde een sessie met allemaal verschillende kragen, zelf daar zitten vormen bij die je beter niet kunt dragen. En een analyse van de vorm van je lichaam zodat je weet welke modellen jurken/jassen/rokken/broeken etc. je beter wel en beter niet kunt dragen.

Daarna nog een make-up kleuren advies en was het alweer tijd om naar huis te gaan.

Wervelwind die graag wil waaien
vuur van binnen dat wil laaien

gekooide kracht in een cocon
die even nog moet rijpen

straks vliegt de vlinder naar de zon
voor niemand meer te grijpen

uit de bundel ‘Werkwoorden’ van Reinhard Wolff

Dank aan Grietje

Stil hier online, ik plaatste wat quotes en een leuk filmpje over een mandala, verder ontbrak de zin enzo voor het schrijven van een langer stukje. Beetje last van een herfstdip of hoe je het ook maar wilt noemen en gewoon druk met huishouden en de zorg voor ons meisje.

Ons meisje is alweer bijna 1 jaar, wat gaat de tijd snel! Ze kruipt in sneltreinvaart het hele huis door en als je niet oplet zit ze al halverwege de trap. Ze roept papa en mama (al weet ik niet of ze helemaal snapt wie bij welk woord hoort) Gisteren klampte ze Niki aan en bleef maar mama brabbelen… hmm verkeerde ontwikkeling Ze eet grotendeels met ons mee. Ontdekt de wereld op haar manier, kan vreselijk gefrustreerd zijn als iets niet lukt maar kan ook een hele tijd met 1 speeltje bezig zijn, het aan alle kanten bekijken en als ze het dan wel gezien heeft gooit ze het achteloos naast haar neer om weer een stuk te gaan kruipen of even een knuffel te komen halen. Een nachtje doorslapen dat doet ze helaas voor ons niet zo vaak.

Verder hier vorige week genoten van een weekje vakantie. Nou ja vakantie we klusten heel wat af. We deden wat interne verhuizingen, zodat ons meisje straks naar een grotere kamer kan. Die is inmiddels leeg, maar moet natuurlijk nog wel een beetje worden opgeleukt.

We brachten de caravan naar de winterstalling, een heel seizoen weekendkamperen, helaas voorbij. Nooit gedacht maar ik heb er van genoten, bijna elke vrijdag alles in de auto en elk weekend een echt vakantiegevoel, volgend jaar gaan we weer.

We gingen naar de caravan en kampeerbeurs, oh oh wat jammer dat we nog lang niet toe zijn aan een nieuwe caravan. De caravanverkoop zit al een paar jaar in een dip, hoorden we. Nou we weten nu ook wel waarom… We zagen een mooie caravan, het was nog een prototype maar hij moest rond de 43000 euro’s gaan kosten. tsss vind je het gek dat er dan geen caravans meer worden verkocht!

Als laatste deed ik samen met Marianne onze voortuin, en het is erg mooi geworden al zeg ik het zelf. Van een verschrikkelijk saai grindperkje met in het midden een ronde cirkel van steen. Hebben we nu mooie buxushaagjes en violen, mooi en past veel beter bij het huis. In het voorjaar snoeien….

Toen was het weekje vakantie weer voorbij, dus nu een inhaalslag, bergen was en huishouden en natuurlijk een lief meisje dat daarbij helpt, ik stop de was in de wasmand en zij haalt het er weer uit

Al verschillende keren per mail ontvangen, nu maar eens hier geplaatst.

Toen God de vrouw schiep, was Hij al 6 dagen aan het overwerken. Er verscheen een engel en die zei: “Waarom spendeert u zoveel tijd aan dit model?” En de Heer antwoordde: “Heb je gezien aan welke voorwaarden mijn creatie moet voldoen? Ze moet flexibel zijn, 200 beweegbare delen hebben die allemaal te vervangen zijn, ze moet functioneren op cola light en kliekjes, een schoot hebben waar 4 kinderen op kunnen zitten, een kus die alles kan genezen, van een geschaafde knie tot een gebroken hart én ze mag maar 1 paar handen hebben.”
De engel was overweldigd door alle voorwaarden: “1 paar handen! Niet te geloven ! En dat is het standaard model? Dat is teveel werk voor 1 dag. Neem op minst morgen erbij om het af te maken. “Maar dat gaat niet” protesteerde de Heer. “Ik ben bijna zover, ik heb deze creatie die mij zo na aan het hart ligt bijna afgerond. Ze geneest zichzelf al als ze ziek is EN werkt 18 uur op een dag.” De engel kwam dichterbij en raakte de vrouw aan. “Wat heeft U haar zacht gemaakt Heer.” “Ze is zacht, zei de Heer, “maar ik heb haar ook heel hardgemaakt. Je hebt geen idee wat zij kan doormaken of voor elkaar kan krijgen.” Kan ze ook nadenken?” vroeg de engel. De Heer antwoordde: “Ze kan niet alleen nadenken, ze is ook in staat om zaken te beredeneren en te onderhandelen.” Toen viel de engel iets op, hij raakte de wang van de vrouw aan.”Oeps, ik geloof dat deze lekt! U heeft er teveel ingestopt.” “Dat is geen lekkage,” corrigeerde de Heer “dat is een traan”. “Waar dient een traan voor?” vroeg de Engel. De Heer zei: “De traan is haar manier om uiting te geven aan haar vreugde, haar leed, haar pijn, haar teleurstellingen, haar liefde, haar eenzaamheid, haar droefheid en haar trots.” De engel was onder de indruk.”U bent geniaal, Heer. U heeft aan alles gedacht! De Vrouw is werkelijk ongelooflijk.”

Vrouwen hebben krachten die mannen doen verbazen. Zij doorstaan ontberingen en dragen lasten, maar houden vast aan geluk, liefde en vreugde.
Ze glimlachen wanneer ze willen schreeuwen.
Ze zingen wanneer ze willen huilen.
Ze huilen als ze blij zijn en lachen als ze nerveus zijn.
Ze vechten voor datgene waar ze in geloven.
Verzetten zich tegen onrechtvaardigheid.
Ze accepteren geen ‘nee’ als ze geloven dat er een betere oplossing is.
Ze nemen minder, opdat hun familie meer heeft.
Ze begeleiden een bange vriend(in) naar de dokter.
Hun liefde is onvoorwaardelijk.
Ze huilen wanneer hun kinderen zichzelf overtreffen en juichen als hun vrienden in de prijzen vallen.
Ze zijn blij met het nieuws van een geboorte of huwelijk.
Hun hart breekt als een vriend(in) sterft.
Ze betreuren het verlies van een familielid, maar blijven sterk wanneer ze denken dat er niet genoeg kracht over is.
Ze weten dat een knuffel en een kus kan helpen een gebroken hart te helen.
Vrouwen zijn er in alle maten, kleuren en vormen.
Ze zullen rijden, vliegen, lopen, rennen of mailen om te laten zien hoeveel ze om je geven.
Het hart van de vrouw zorgt dat de aarde draait.
Zij brengen vreugde en hoop.
Zij bezitten mededogen en idealen.
Zij ondersteunen familie en vrienden.
Vrouwen hebben essentie om dingen te zeggen en alles te geven.

Auteur onbekend

This is an absolute necessity for anybody today. You must have a room, or a certain hour or so a day, where you don’t know what was in the newspapers that morning, you don’t know who your friends are, you don’t know what you owe anybody, you don’t know what anybody owes to you. This is a place where you can simply experience and bring forth what you are and what you might be. This is the place of creative incubation. At first you may find that nothing happens there. But if you have a sacred place and use it, something eventually will happen.

Joseph Campbell, from “The Power of Myth”
met dank aan Christie

There can be no happiness if the things we believe in are different from the things we do.

Freya Madeline Stark

Jouw toekomst hangt van een hoop dingen af, maar vooral van jou.

Frank Tyger

Al jaren klant van @home, nooit problemen. Sinds ze Ziggo zijn geworden regelmatig meldingen dat mensen mijn mail niet ontvangen. Kan ik sinds gisteren ineens helemaal geen mail meer verzenden.

Ik de klantenservice bellen, na een half uur wachten eindelijk iemand aan de lijn. Mevrouw kunt u even testen of webmail het wel doet, ja webmail deed het wel. Nou dan ligt de fout niet bij ons, moet u even met microsoft bellen want dan staat er een instelling in uw programma verkeerd… huh? ik veranderde niets en van het ene op het andere moment kon ik geen mail meer verzenden, overigens was dat nadat internet er weer eens helemaal had uitgelegen.

Vandaag nog maar eens bellen.

*** niet gebeld, maar gechat via de ziggo thuishulp software….

Nu een mannetje die roept u heeft gelijk we hebben geen idee wanneer het is opgelost. We hopen tegen het einde van de middag. Wel het is nu half 8 en mail versturen is nog steeds onmogelijk. Heb je dus ook geen bal aan, positieve is dat ik in ieder geval geen half uur voor jan doedel aan de telefoon heb gehangen.

—– Jawel… de mail doet het weer…’slechts’ een week uit de lucht. Nu afwachten of het het allemaal blijft doen!

Durf het oude los te laten
Verlaat je vader- moederhuis
In geborgenheid gaan
Nieuwe deuren open, die
Ik je wijzen zal

De vrouw van Lot, zij kon het niet
Zij bleef verlangen naar
Het oude
Maar verloor
Daardoor zichzelf,
En versteende

Alleen wie los kan laten
Wie en wat zijn houvast was,
Wie ongebaande wegen gaat
Zal vinden waar het echt om gaat
Toekomst laat zich niet
In oude vormen passen

Zij ontvouwt zich stralend
Voor wie los is van wat was
Zij wordt toekomst
Een gestalte van licht

Hans Stolp

Voor en in de vakantie bezig geweest met numerologische mandala’s. Heerlijk om voor iemand anders een tekening te maken die bij hem/haar past.

Het is 24 graden in Nederland, nog zomer! Doe ik vandaag boodschappen zie ik dat de pepernoten en de marsepein alweer in de schappen liggen. Ik snap dat commercieel Nederland graag centjes wil verdienen aan deze traditie. Maar is begin september niet een beetje vroeg?

Ik hoorde dat er ook al een winkel is die nu al de kerstafdeling aan het inrichten is….

Terug van vakantie en gelijk heb je weer zin in de volgende vakantie, de plannen zijn er in ieder geval al, alleen nog even boeken. En ondertussen nog ‘even’ die berg was wegwerken…

We hadden een heerlijke tijd. We reden in 2 dagen heen en in 2 dagen terug, beide keren onderweg een bed en breakfast oftwel een chambre d’hote geregeld. Op de heenweg een oude watermolen op een verrassende plaats, een grindpad waarvan je denkt “hier houd de wereld op” en vervolgens een prachtige groene plek, erg mooi. Heerlijk geslapen en de volgende morgen om een uur of 9 weer vertrokken voor de 2e etappe van de reis. Om een uur of 4 ‘s middags waren we op de plaats van bestemming, Le Mas Blanc, een klein paradijs bovenop een berg. We hadden prachtig weer en hebben elke morgen buiten ontbeten en ‘s avonds buiten gegeten. Na 1,5 week moesten we helaas de berg verlaten en gingen we naar een huisje aan de voet van de berg. Jammer was dat we geen uitzicht meer hadden, daar stond tegenover dat het toch wel heel erg lekker was om weer even alleen met z’n drietjes te zijn in plaats van steeds samen te eten met de andere gasten.

Ik zei het al we hadden prachtig weer, 32 graden en onbewolkt zonnig weer. Een dag zijn we naar de Camarque gereden en hebben we genoten van het spaans aandoende stadje St Marie de la Mer. Heerlijke paella gegeten en ‘s middags een paar uurtjes op het strand liggen bakken, nou ja bakken… Met ons meisje gezommen in zee, dat was wat haar betreft geen goed idee, ze vond het nogal eng. Ook zand tussen haar tenen en aan haar handjes dat was maar een raar iets.

Op een van de weinige mindere dagen zijn we door de gorges du tarn naar het stadje St Enemie gereden, erg mooi, alsof je een sprookje binnenstapt! Daarna wilden we eigenlijk langs een andere kronkelweg weer terug maar dat zou helaas te laat worden dus namen we de normale doorgaande weg, die overigens ook nog genoeg bochten had!

De laatste paar dagen was het prutweer, regen en onweer maar nog steeds 30 graden, klef dus. We deden niet veel heerlijk lui de dag beginnen  en ‘even’ boodschappen doen dan was het vaak al een uur of 2 en tijd voor het dutje van ons meisje, dus gewoon lekker relaxed gemutst! Op de dag van vertrek hoosde het en onderweg terug konden we tussen Valence en Lyon maar stapvoets rijden er stroomde letterlijk een rivier de berg af. Aan onze kant van de weg viel het nog mee, wij reden nog. De mensen die naar het zuiden gingen stonden echt stil. Toen we aankwamen op ons overnachtingsadres (ook weer een erg mooi plekje, dit keer midden in het dorp) hoorden we dat het code orange was, wat zoveel wil zeggen als… als je niet naar buiten hoeft vandaag blijf dan vooral binnen.

Voor het eerst op vakantie met ons kleine meisje. Vorig jaar gingen we met de caravan, dat is makkelijk inpakken… je parkeert ‘m voor de deur, loopt 100 keer heen en weer met alle dingen ditjes en datjes waarvan je denkt, dat is handig, makkelijk of nuttig dat nemen we mee. (en dan heb ik het niet over de aardappelen, want die koop ik op de plek van bestemming wel).

Dit jaar met net een klein meisje hadden we bedacht dat met de caravan naar Zuid Frankrijk wellicht een iets te lange reis zou zijn, dus voor 1 keertje een huisje gehuurd en alleen met de auto op pad. Het is 1200km dus halverwege toch maar wel 1 overnachting in een bed en breakfast geregeld. Je wilt met zo’n klein meisje, die autorijden toch al geen feest vind, niet van hotel naar hotel moeten rijden om een slaapplaats te vinden.

De auto is inmiddels voorzien van zo’n bak op het dak. Ik riep heel hard dat het onzin was en dat er hele volksstammen zonder zo’n ding toch ook hun spullen mee krijgen. Maar inmiddels zit de bak vol, en ook de kofferbak begint al aardig vol te raken, kleinste mensje van ons gezin heeft de meeste bagageruimte in gebruik. Bergen kleertjes, luiers, flesjes, melk, pap en groentehapjes. Zou het bij kleine mensjes net zo gaan als bij grote? Dat je vanalles meezeult en bij terugkomst kun je constateren dat de helft niet gebruikt is.

De temperatuur op ons vakantie-adres is 30 graden, vrijwel onbewolkt en ‘s nachts een minimum van 17 graden. Ik vermoed dat het een periode wordt van vooral heel weinig kleding aan, en toch neem je ook spullen mee mee voor als het gaat regenen….

9 Maanden geleden werd onze dochter geboren, officieel ben ik dan nu ontzwangerd. Hoewel er ook mensen zijn die zeggen dat je pas 9 maanden na het stoppen met de borstvoeding echt bent ontzwangerd. Hmm dan heb ik nog wel even te gaan, de laatste borstvoeding was een week geleden.

Maar ik ga toch maar voor de 1e optie, heel langzaam aan krijgt mijn lijf weer iets terug van haar oude vormen en belangrijker heb ik zelf ook het gevoel weer een beetje mezelf te zijn. Niet bij elk wissewasje lopen de tranen meer over mijn wangen, ik voel me stabieler en langzaamaan wordt ook mijn geheugen weer wat beter, al  vergeet ik nog regelmatig dingen (naar een verjaardag gaan en bijna op de plaats van bestemming bedenken dat het kadootje nog thuis op tafel staat …). Kortom ik heb het gevoel er weer te zijn. Erg fijn!

Haast is een van de grootste dwalingen van deze tijd. Haast is in het laatste decennium van de 20ste eeuw verworden tot een statussymbool. Wie geen haast heeft, stelt niets voor; is maatschappelijk niet belangrijk. Niet alleen zakenlieden hebben haast, maar ook kinderen rennen uit school naar vriendjes, sportclubs, muzieklessen en ander sociale bezigheden.

Zulk een ritme is voor velen niet onbekend. Niet alleen voor drukke managers, maar ook voor moeders (kinderen naar school brengen, vriendin op bezoek, werken, kinderen van school, maatschappelijke activiteit etc.) Zelfs kinderen ontkomen niet aan de haastbeat. Jongeren hebben naast hun school al vroeg bijbaantjes om ook (overmatig) te kunnen deelnemen aan sociale activiteiten. Bovendien worden ze (te) vroeg als volwassenen beschouwd, met een volwassen agenda.

De overheid heeft haast bijna tot beleid verheven. Onder het mom van emancipatie moet iedere volwassene aan het arbeidsproces deelnemen. Man, vrouw, gehandicapte, allochtoon, opa en oma; als het aan de overheid ligt moet iedereen aan de slag, en het liefst zo snel mogelijk.

Er is zo een maatschappij gecreëerd waarin het niet meer mogelijk is om met één werkende per gezin financieel een huishouden te kunnen runnen. Wie een koophuis of een huurhuis wil kunnen bewonen moet wel een dubbel inkomen hebben. Bovendien is door de overheid, met onder andere het motto ‘een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’, een sociaal beeld geschapen dat een moeder die gewoon voor haar kinderen wil zorgen eigenlijk maar een kneusje is. Om over de huisman maar helemaal te zwijgen.

Bovendien heeft de doorgevoerde arbeidstijdverkorting niet geleid tot meer rust op de werkvloer. Het feitelijke gevolg is dat werkenden in kortere tijd dezelfde arbeid moeten verrichten, of zelfs meer. Want steeds verder doorgevoerde efficiëntie bij de overheid en in het bedrijfsleven heeft de druk op de werknemers flink verhoogd.

Haast is altijd het gevolg van het volproppen van je programma. Wie één afspraak per dag maakt heeft geen haast, maar zit de rest van de dag te niksen. Een tweede afspraak is dus snel gemaakt. Er blijft zelfs nog tijd over voor een derde. En wie slim genoeg is om zijn tijd strak in te delen kan er best een vierde afspraak bij hebben. Wil je carrière maken, dan is er ook ruimte voor nummer vijf. En dan heb je ineens haast!

Haast bij het opstaan, haast bij het ontbijt, haast in het verkeer, haast bij je eerste afspraak, haast in het verkeer, haast bij je tweede afspraak, haast in het verkeer, haast bij de lunch, haast in het verkeer, haast bij je derde afspraak, haast in het verkeer, haast bij je vierde afspraak, haast in het verkeer, haast bij het avondeten, haast in het verkeer, haast bij de vijfde afspraak, haast in het verkeer, haast om te ontspannen, haast om te slapen en haast om weer op te staan.

Olaf Hoenson

Voor de volledige tekst, klik hier

Via bovenstaande site kun je je abonneren op een dagelijkse gedachte. Een prima manier om elke dag een rustpuntje, een moment van bezinning te hebben, een klein kadootje voor jezelf.

Schreef ik in het vorige berichtje dat het koud was… inmiddels is de zomer dan toch echt los gebarsten!

Het regent, de verwarming staat aan en het winterdekbed ligt weer op het bed.

Het hart en het verstand zijn buren. Ze groeten elkaar en ze brengen elkaar beleefdheidsbezoeken. Maar vrienden worden ze nooit.

Ernst Marcus

• wassen, strijken, boodschappen, koken … the usual wat betreft het huishouden
• gevraagd voor het geven van een workshop, dus onderwerpen bedacht en folder geschreven
• met mijn liefje geknuffeld
• met ons meisje naar de dierenweide geweest
• kleine meisjes worden groot, veel spullen opgeruimd
• speelkleed voor het meisje gemaakt
• zolder opgeruimd
• beetje getekend
• happinez gelezen
• vaste oppas gezocht en gevonden
• nagedacht over mijn ondernemingsplan
• nagedacht over wel of niet verder met opleiding
• met vriendinnen gebeld en gemaild
• zaterdag naar de sauna, lekkerrr!
• inpakken voor de camping
• tas pakken voor de sauna
• etc….

Kleine meisjes worden groter, snif.  ’t gaat allemaal veels te snel. Voor m’n gevoel werd ze pas gisteren geboren. Realiteit is dat we alweer een paar mijlpalen verder zijn. Gisteren de box in de laagste stand moeten zetten omdat dochterlief door heeft dat je je aan de spijlen van de box kunt optrekken toen ik terugkwam in de woonkamer hing ze er half uit… Verder druk met bedenken wat er allemaal mee moet op vakantie straks, ik hoop dat er nog wat plek in de auto overblijft voor de spulletjes van de papa en de mama.

Inmiddels alvast een heuse autostoel uitgezocht, die heb je ook weer in heel veel soorten en maten, en natuurlijk is de veiligste ook gelijk de duurste. De maxi-cosi kan nog wel, maar madam is haar nek aan het verrekken om te kunnen zien wat wij doen. Vroeger, toen ze net geboren was, ging ze lekker slapen in de auto, zodra je een minuutje of 5 reed was ze stil, tegenwoordig laat ze duidelijk blijken dat ze wakker is. Straks gaan we 1200 km naar Zuid Frankrijk en zou het wel fijn zijn als ze niet de hele weg jengelt  

366 dagen geleden om half 5 ‘s middags trouwden we, hier in het gemeentehuis van Zwolle. Er ging wel het een en ander mis, wij zaten vast in het verkeer en kwamen te laat, de muziek die werd gedraaid was aardig maar beslist niet dat wat we hadden uitgezocht, de ambtenaar van de burgerlijke stand haalde alles wat we haar verteld hadden door elkaar en begreep niet helemaal de symboliek van onze ringen, maar dat mocht de pret niet drukken. We hadden een grandioze dag!

Een jaar getrouwd, het is omgevlogen. Dat de tijd zo snel kan gaan, vorig jaar om deze tijd was ik 4 maanden zwanger van Kruuml. Waren we nog druk met de inrichting en opknapbeurt van het huis. Kruuml werd Floortje en die is alweer 7,5 maand, brabbelt er aardig op los, heeft al 6 tanden en doet haar best om te kruipen, al gaat achteruit tijgeren beter.

Natuurlijk gebeurde er nog veel meer in het afgelopen jaar, het huis kwam ‘af’, we gingen 3 weken naar Frankrijk met de caravan we vierden voor het eerst kerst en oud en nieuw met ons meisje (we lagen met oud en nieuw dus om 5 over twaalf uitgeput in bed ). Manlief veranderde van baan, ik besloot om thuis te blijven en voor ons meisje te zorgen. We gingen een weekendje weg met z’n drietjes en daarna nog eens met opa en oma erbij.  We vierden de eerste moederdag en de eerste vaderdag. We parkeerden de caravan op een camping in de Achterhoek en genieten regelmatig van een vakantieweekendje. Ons leven veranderde met de komst van ons meisje op een manier die we niet voor mogelijk hadden gehouden, veel meer dan we hadden gedacht draait ineens alles in je leven om dat kleine wondertje. En vond ik dat vroeger burgertrutterig, nu geniet ik er met volle teugen van.

Op woensdag gaat ons lieve meisje altijd naar de creche, belangrijkste reden dat we daar voor gekozen hebben is dat ze dan alvast leert hoe het is om met meerdere kinderen te zijn, maar ook niet onbelangrijk is dat mama dan even wat dingen kan doen waarbij een klein meisje in de buurt niet zo handig is.

Soms geef ik een workshop hier en daar, maar aangezien ik het  nog niet zo aan het promoten ben, valt het met de aantallen workshops mee en heb ik meestal een dagje om even door te pakken zonder gestoord te worden. Nu is het plan altijd om iets leuks voor mezelf te gaan doen, beetje tekenen/schilderen of iets anders. Realiteit is meestal dat ik wat klusjes in en om het huis doe en de grote boodschappen haal… hmmm

Maar goed zo ging het ook vandaag en het was weer een welbestede dag. Vanmorgen de verjaardag van een vriendin. En vanmiddag het oude papier van een maand of 3 weggebracht, 2 traphekjes gemonteerd, een wasje gedraaid en gedroogd en tot slot in de tuin bezig geweest met een stukje van de herinrichting.

We hebben ons huis gekocht van een bejaard echtpaar dat hier 40 jaar heeft gewoond. Het huis is nu redelijk op orde (op wat plintjes na…) dus voor deze zomer is de tuin aan de beurt. Met een compleet gebrek aan groene vingers bij mij is dat nog een hele uitdaging. Nu heb ik geleerd dat je gewoon met kleine stapjes moet beginnen, dus dat deed ik vandaag.

In de hoek van de tuin lag een berg stenen, voor een ouderwetse pomp (wel oud maar niet zoo oud dat ie weer mooi is). In mijn toekomstige tuin (in m’n hoofd is ie af…) is dat een mooi punt voor iets met water, dus ik begon met het weghalen van alle stenen en kwam tot de ontdekking dat er al een mini-vijvertje onderzit, een speciekuip is al helemaal in de grond gezet, staat vol met water en er wonen 2 kikkers , dat scheelt hoef ik het niet meer aan te leggen.

In de ‘vijver’ hingen 3 stukken tuinslang die nergens heen leken te gaan, dus die heb ik eruit gehaald en ook de pomp heb ik uit de grond gehaald, een stuk mooier zo. Bovenop de vijver lag een metalen rooster en daar bovenop liggen alle stenen, ik heb alles weer teruggelegd, ik wilde de kikkers niet verder verstoren. Ik ben nu dus aan het bedenken hoe ik er een leuk mini-vijvertje van kan maken, die bak zit toch al in de grond. Ik zou het mooi vinden als er bijvoorbeeld een waterlelie zou gaan groeien… nog maar eens een beetje verder lezen en googlen hoe ik dat kan realiseren zonder dat de kikkers al te veel verstoord worden, want die vind ik ook wel erg leuk!.

Van’t weekend zijn we naar de camping geweest. Nooit gedacht dat ik zo gelukkig zou zijn met een sleurhut op een camping in het bos. Het was weer heerlijk. We gingen vrijdag al weg, zodat we niet de halve zaterdag druk zouden zijn met in- en uitpakken. Pas tegen half 11 parkeerden we de auto naast ons stekkie. Al bijna helemaal donker. Snel wat lampjes aan, de boiler aanzetten en de gasfles opendraaien, boodschappen in de koelkast. En dan snel ons meisje in bed leggen. Nog even ons bed opmaken en voor de tent een drankje drinken en daarna ook naar bed. \

Sliepen we net begon ons meisje te brullen. Niet stil te krijgen, wij best bezorgd dus midden in de nacht naar de huisartsenpost in Doetinchem. Tegen de tijd dat we daar waren was ons meisje natuurlijk stil… tss.  Waarschijnlijk had ze oorpijn, want verkouden en als je dan ligt wordt de druk op de oortjes groter en dan kan nogal pijnlijk zijn. Al snel stonden we weer buiten. Terug op de camping gaven we meisje wat paracetamol en nog wat drinken en sliep ze in no-time als een roos. Wij konden inmiddels ook wel een dutje

Zaterdag was het heerlijk weer. Lekker buiten, voor de caravan een ontbijtje gedaan en daarna een stuk over de camping gewandeld, om te kijken of er nog andere plekjes vrij waren.  Doordat onze caravan behoorlijk groot is, was het wat passen en meten geweest om ‘m neer te zetten, en hadden we niet veel ruimte meer om voor de tent te zitten.

6 plaatsen verderop was er  nog een mooie plek vrij. Na overleg met de beheerder en wat rondbellen konden we inderdaad die plek krijgen. Dus wij alles inpakken, voortent afbreken en de hele handel een meter of 60 verplaatst, en daar weer opgebouwd. ‘s avonds konden we genieten van onze nieuwe plek. En heel raar, we schoven een meter of 60 op en het lijkt alsof we op een andere camping terecht zijn gekomen. ‘t ruikt anders, het lijkt veel lichter, het is veel rustiger.

Jammer is wel dat we onze dierentuin op de oude plek achter moesten laten. We hadden namelijk een muizenfamilie onder de caravan wonen, een mierenhoop onder het vloerzeil van de voortent, uitzicht op een broedende merel en toen we de caravan verplaatsten hopte er ook nog een dikke pad weg. Ook jammer is dat we verder moeten lopen om water te halen/weg te gooien, te plassen en te douchen.

Geluk, Van Dale geeft als uitleg:

Ge·luk (het; gelukken)

1. gunstige loop van de omstandigheden
2. aangename toestand waarin men zijn wensen bevredigd ziet en vrede heeft met zichzelf en zijn omgeving

Grappig hoe door de loop van de tijd het geluksgevoel gelijk blijft maar de geluksmomenten veranderen. Toen ik een jaar of 17 was was ik gelukkig als mijn ouders zich niet te veel met me bemoeiden, gezellig op vakantie met vrienden. Later werd geluk met vriend(en) lang doorkletsen en het weer licht zien worden, samen met toenmalig vriendje klussen in ons huis, mooie spullen kopen, lekker lang uitslapen met m’n vriendje. Weer daarna kwam in het bos genieten van de stilte en de natuur, een zonnestraal door een net beregend bos op een open plek zien vallen, zonsondergang aan het strand. In de stromende regen met mijn liefje wandelen, echt contact met mensen.

Nu ik moeder ben, is het meeste van wat hier boven staat ook nog steeds geluk, er zijn alleen een heleboel andere dingetjes bijgekomen. Samen met manlief en dochter op de bank, m’n dochter langzaam horen wakker worden, 2 kinderarmpjes om me heen, een ziekig meisje dat lekker tegen je aanleunt en zich zo een beetje beter voelt. Een meisje dat met de papa speelt. Een meisje dat haar eerste woordjes begint te brabbelen (ik zou zweren dat ze mama zei ). Maar ook af en toe even met alleen de papa uit eten of iets anders doen, de blijheid van ons meisje als we weer terug zijn. De lach van ons meisje als je haar kamertje inkomt. Samen voor onze caravan genieten van de rust. ‘s avonds achter in de tuin buiten zitten met een glaasje wijn.

‘t zijn kleine dingen die een heel fijn gevoel geven. Nu heeft dat wel even geduurd voordat ik dat snapte, ook ik heb een tijd (zoals velen met mij) gedacht dat geluk zat in een mooier huis, een grotere auto, een dure stereo etc. Ik had een burnout nodig om te beseffen dat ik niet gelukkig werd van de jacht naar alsmaar beter, groter en duurder. Sindsdien ga ik langzamer door het leven, een stuk bewuster en veel en veel gelukkiger.

We leerden elkaar kennen op de zwangerschapsgym, door ons al snel omgedoopt tot pufclub, al hebben we er byzonder weinig gepuft. Het was meer een kletsclubje, gezellig dat wel. Ook na de bevalling hielden we contact, meestal per email en soms in het echt. Als nieuwbakken mama’s is het fijn om met lotgenoten te kunnen praten over de mijlpalen die je kindje haalt, dan hoef je daar de rest van de wereld niet mee lastig te vallen. Zoals dat dan gaat, met de een heb je meer contact dan met de ander en zo ontstond er een vriendschap. We bleken het goed met elkaar te kunnen vinden en ook onze dochters vinden elkaar wel leuk, voor zover je dat kun zeggen bij dames van 7 maanden. De laatste keer aten ze in ieder geval erg gezellig een lange vinger en vonden ze al snel elkaars haar, daar kun je je aan vasthouden tenslotte…

En toen dus dat berichtje dat haar man er niet meer is, dat zij, samen met haar dochter, alleen verder moet. Regelmatig ben ik in gedachten bij haar. Mijn gedachten gaan naar de crematie, die maakte veel indruk, mooie woorden werden gesproken, er werd gehuild maar er was ook plaats voor een lach. De zaal zat afgeladen vol en hoewel ik haar man nooit echt heb ontmoet, blijft er een gevoel hangen, van wat verschrikkelijk jammer dat ik je niet heb gekend.

De rivier laat zich niet duwen.

Zen gezegde

Vandaag de eerste vaderdag. Zaterdag had ik al (in naam van ons meisje) een ontbijtje laten bezorgen. Vandaag kreeg de papa zijn cadeau. Ik was wel een beetje jaloers, voor de papa was er wel een zelfgeknutseld ding en voor de mama was dat er met moederdag niet. Op de creche hadden ze dochterlief geholpen met het maken van een verkeersbord: Pas op! hier rijdt de liefste papa van de hele wereld. Aan de rode strepen verf te zien was het de bedoeling dat het bord een rode rand kreeg. Maar ja mevrouw is morgen pas 7 maanden, dus al te veel precisiewerk zit er nog niet in. Met een beetje fantasie haal je haar handafdruk er wel uit. ‘s middags gingen we naar opa en oma, al met al een gezellige dag.

Het was een rare week met op woensdag de zeer indrukwekkende crematie en als tegenstelling op dezelfde dag de prijsuitreiking van de schilderwedstrijd. (nee, niets gewonnen…) Verder elke dag wel iets om te regelen of te doen of gewoon simpelweg te mooi weer om je druk te maken. Ondertussen liggen hier bergen was, kan het huis wel een schoonmaakbeurt gebruiken, heeft ons meisje er weer een paar tanden bij, maakte ons meisje op de creche een vaderdagkadootje en maken we ons klaar voor de eerste vaderdag.  In gedachten ben ik vaak bij de vriendin die nu alleen verder moet, voor haar staat alles stil en tegelijkertijd gaat de rest van de wereld door…

Je leest het vaak in de krant, zo’n klein berichtje. De bestuurder van een auto heeft de macht over het stuur verloren, de auto eindigde tegen een boom en de bestuurder overleefde het niet. Je leest het, denkt misschien nog even wat erg en je gaat door met je leven. Je denkt er nooit over na dat dat ook in je directe omgeving kan gebeuren. Vorige week donderdag gebeurde dat dus wel, de man van een vriendin overleefde het niet.

Het bericht sloeg in als een bom, ik werd er helemaal stil van en het heeft me de laatste dagen nogal bezig gehouden. Misschien omdat ik in dezelfde levensfase zit, of juist doordat ik nu mama ben en dit soort berichten sindsdien harder binnenkomen. Het lijkt niet eerlijk, ze waren zo gelukkig, net papa en mama van een mooi en lief meisje en ineens pats boem afgelopen. Staat zij er als jonge mama er alleen voor en is er een meisje van 7 maanden dat zonder haar papa op zal groeien. Zelf schreef ze, het is een slechte film waarin je ongewild de hoofdrol hebt.

Vanaf hier wil ik haar nogmaals verschrikkelijk veel sterkte en kracht toewensen voor nu en de komende tijd.

Ik doe dit jaar mee aan de wedstrijd van Talens Palet. Thema was het lied: Als de rook om je hoofd is verdwenen van Boudewijn de Groot. Na een hoop nadenken en veel luisteren naar het liedje werd het iets totaal anders dan ik in eerste instantie had bedacht. Voor het eerst op een groot doek (80x80cm) en met acrylverf, ‘t was lastig om de tijd te vinden maar erg leuk om te doen. Ik ben benieuwd hoe de andere inzendingen eruit zien. 11 Juni wordt bekend gemaakt wie er van de voorronde in Zwolle doorgaat naar de landelijke finale.

6 maanden geleden alweer werd mijn dochter geboren, maar niet alleen zij zag toen het levenslicht. Ook de moeder in mij werd geboren. Daarvoor was ik al van alles: dochter, zus, vriendin, luisterend oor en uithuilschouder, liefje, elfje en natuurlijk ook nog student, cassiere, administratief medewerker, credit analist, manager allemaal verschillende dingen maar moeder was ik nog niet.

Op 16 november 2007 veranderde dat, toen was ik, ineens, zonder opleiding of diploma, na 9 maanden zwanger zijn en een beetje mentale voorbereiding een moeder, heel bijzonder! Met alle hormonen van de zwangerschap en de bevalling nog in mijn lijf ging ik naar huis met dat kleine mensje, mijn dochter. Geen idee wat me te wachten stond.

Natuurlijk had ik me tijdens mijn zwangerschap wel voorbereid en me voorstellingen gemaakt, over hoe het zou zijn. Maar inmiddels weet ik dat je je geen voorstelling kunt maken van hoe het is. Je hebt ideeën en overtuigingen en niets van wat je had gedacht is waar. Je leven zoals je dat kende is voorbij en je gaat beginnen aan een nieuw avontuur.

Toen de kraamhulp vertrok had ik een heel raar gevoel, 9 maanden lang heb je alle begeleiding gehad die je je kunt wensen. Maar na slechts 10 dagen kraamhulp sta je er ineens alleen voor. Tijdens de kraamperiode hadden we een lief slapend meisje. Zo’n bevalling van bijna 60 uur, daar moest ook zij van uitrusten. De kraamhulp vertrok en dochterlief begon aan een huilperiode. De eerste paar weken waren loodzwaar. Dochterlief huilde nogal veel en al snel liep ik de hele dag rondjes met een meisje op de arm. Ondertussen was ik zelf doodmoe, ook ik was namelijk bij die bevalling van bijna 60 uur. Alles in mijn lijf deed zeer en het voelde ook allemaal niet meer als van mezelf. Als ‘s avonds de papa thuiskwam uit z’n werk was ik blij als ik dat bundeltje aan hem kon geven.

Nu weet ik dat ik gewoon moest leren en ontdekken welk huiltje waarbij hoort, ik moest nog handigheid krijgen in borstvoeding geven, luiers verschonen en mijn kindje in bad doen. Ik moest mijn dochter leren kennen, een nieuw mens met al haar eigen trekjes, gewoonten en karaktertje. Mijn lichaam moest herstellen van de zwangerschap en de bevalling. Mijn hele nieuwe leven moest nog vorm krijgen, ik begon gewoon bij nul. Ik ben blij dat ik de mogelijkheid heb om thuis te blijven en voor mijn dochter te zorgen, ik had er niet aan moeten denken om na 3 maanden alweer aan het werk te moeten. Moeder zijn is namelijk al een fulltime baan, alleen niet van 8 tot 5!

Nu, na 6 maanden!, begint er wat routine in te komen, begint mijn lijf weer haar oude vormen aan te nemen (al mogen er nog wel wat kilootjes af) en ontstaat er zelfs af en toe een klein beetje tijd voor een stukje van mijn oude leven, een boek lezen of wat tekenen…

Geloof niets omdat iemand anders het zegt of gelooft.
Geloof alleen in wat je zelf als waar ervaart.

 Boeddha

Afgelopen zondag was mijn eerste moederdag. We hebben het gevierd op de camping. Eerst in bed samen met dochter en manlief kreeg ik een kadootje. Dochterlief vond de strikjes die er om heen zaten wel heel erg leuk In het pakje zat een mooie zilveren armband met daaraan hartvormig bedeltje met de tekst “MAMA”. Terwijl mijn mannetje een lekker ontbijtje ging toveren, gaf ik onze dochter nog even de borst. Daarna hebben we heerlijk voor de tent ons ontbijt opgegeten en hebben de rest van de dag lekker relaxed in de zon gezeten en wat boekjes gelezen. Echt vakantiegevoel! Helaas zijn we nu weer thuis en gaat het gewone leven weer verder.

Het is weer tijd, de caravan is uit de stalling gehaald, van binnen en van buiten schoongemaakt. Alle apparaten gecheckt, de leidingen doorgespoeld, het chemisch toilet geinstalleerd.  Al een week druk! Met een klein meisje op vakantie vergt toch nog iets meer bagage dan wanneer je met z’n tweetjes gaat. Voor op de camping kochten we een extra kinderstoel en aankleedkussen. We zochten en vonden een oplossing waardoor ons lieve meisje in een gewoon bed kan slapen, zonder dat ze er uit rolt. Gedurende de afgelopen week werd de caravan steeds een beetje voller, vandaag nog de laatste boodschappen en de kleding en dan kunnen we morgen op weg. Boeken, tekenspullen en een berg kinderspeelgoed gaan mee. Morgen vertrekken we naar een natuurcamping in de Achterhoek. Het weer is nog niet helemaal toppie maar dat mag de pret niet drukken.  Het is maar 5 dagen, ‘t voelt als vakantie, lekker even weg, vooral genieten!

Vandaag is dochterlief voor het eerst een hele dag naar het kinderdagverblijf. Zodat ik kan werken… hmm daar komt niet veel van terecht zo. Vanmorgen al tranen met tuiten van dochterlief maar ook van mezelf. Normaal is onze dochter een lief goedlachs meisje. En bij binnenkomst op het kinderdagverblijf was er ook nog niet zo veel aan de hand. Lief lachen naar de leidsters en zeer geinteresseerd rondkijken naar de andere kinderen. Totdat mama dochterlief overgaf aan een van de leidsters, een pruillipje en hartverscheurend huilen, de mama ook huilen. Toch nog maar weer even terug op de arm van de mama, en in 2 seconden stil!! Dat geeft wel een goed gevoel, maar ja… er kwam een punt dat ik toch naar buiten moest, zonder mijn meisje. Oh wat is dat moeilijk, je hoofd weet, het gaat allemaal goed daar, maar diep van binnen klinkt er een klein duivels stemmetje dat zegt jij bent de mama en die is onvervangbaar ….

Dat stemmetje probeer ik te smoren met argumenten. Het gaat daar hardstikke goed, het is leuk met allemaal andere kindjes, de leidsters zijn gediplomeerd, ze weten wat ze doen en het gaat echt allemaal goed. Bovendien is het goed voor haar sociale ontwikkeling, kan ze vriendjes maken … hmmm ik denk dat ik zo eerst maar eens ga bellen of het echt goed gaat.

***

12.00 gebeld, ennnn mevrouw was al stil toen ik goed en wel buiten stond. Heeft heerlijk geslapen, een groentehapje gegeten en een flesje leeggedronken, lekker gespeeld en rondgekeken en lag alweer lekker te slapen…. tsss en de mama zich maar zorgen maken

De grootste veranderingen gebeuren als je stopt te geloven dat je zou moeten veranderen.

20 weken geleden werd ik op vrijdagmiddag, na 2,5 dag hard werken, om 14.03 mama. Ik kan je vertellen, alle cliche’s zijn waar, al dat harde werken en de pijn je bent het vergeten op het moment dat ze dat mooie mensje op je buik leggen.

In het begin was het allemaal nogal onwerkelijk, dat wat eerst veilig in me zat lag ineens in een wiegje naast me. Hoewel ik na de inspanning doodmoe was kon ik niet echt slapen, steeds even kijken: lijkt ze op mij of op de papa en haalt ze nog wel adem. Een klein mensje met alles erop en eraan. De eerste weken deed ze niet veel meer dan slapen, eten, de papa en mama wakker houden en weer slapen en eten.

Maar die eerste weken liggen al weer achter ons, ons kleine meisje wordt al “groot”. Als ik alleen al kijk wat een berg kleertjes ik nu al op kan ruimen. Toen ik ze kocht dacht ik, pff dat is veel daar kunnen we wel even mee voort, maar het meeste van wat ik toen kocht en wat ik kreeg  kan ze nu al niet meer aan. Ze wordt niet alleen groot in lengte maar ook in dingen die ze al kan. Elke week komen er weer nieuwe dingen bij. Afgelopen week stond in het teken van ‘zelluf’, zelf de lepel proberen vast te houden, zelf een beker vastpakken. Zo klein en zonder woorden is precies duidelijk wat ze wil. Erg mooi om de ontdekkingsreis van ons meisje mee te beleven. De eerste nacht in het ziekenhuis kon ik al niet ophouden met kijken en nog steeds als ik haar vasthoud en knuffel is er de verwondering, ons meisje in liefde gemaakt en gemaakt om heel veel liefde te geven, ik ben verliefd, mijn arme meisje krijgt straks nog eeltplekken op haar hoofd van alle kusjes die mama geeft

Logica brengt je van A naar B
verbeelding brengt je overal.

Albert Einstein

‘Je lost problemen niet op door te denken; je schept problemen door te denken. De oplossing verschijnt altijd als je uit het denken stapt en stil wordt en helemaal in het NU bent, al is het maar een moment. Dan, als iets later het denken terugkeert, heb je opeens een creatief inzicht dat er eerder niet was. Laat het overmatig denken achterwege en let op hoe alles dan verandert. Je relaties veranderen omdat je niet eist dat de ander iets doet om jouw zelfbesef te versterken. Je vergelijkt jezelf niet met andere mensen en je probeert niet meer te zijn dan iemand anders om je identiteitsbesef te versterken. Laat iedereen zijn zoals ze zijn. Je hoeft ze niet te veranderen; ze hoeven zich niet anders te gedragen om jou gelukkig te laten zijn.’

Eckhart Tolle

Neem risico! Riskeer alles!
Trek je niets aan van de mening van anderen…
Doe wat het moeilijkst voor je is,
Kom voor jezelf op!!

Katherine Mansfield

Deze week voor het eerst van mijn leven aan een groep een workshop gegeven. Voor school heb ik natuurlijk wel het een en ander gedaan met proefpersonen, maar een groep was helemaal nieuw. Het was lastig om de tijd te vinden om mijn idee voor de workshop op papier uit te werken. Mijn lieve dochter gaat natuurlijk altijd voor. Met de naderende datum in beeld is het op de valreep goed gelukt. Een deadline is zo slecht nog niet

Hoewel ik het allemaal erg spannend vond bleven de gierende zenuwen uit, overigens tot mijn eigen verbazing, want normaal ben ik al zenuwachtig en nerveus om niets. Na afloop was de groep erg enthousiast, ze vonden het erg leuk, mooi compliment voor mij.

Ik weet nu ook zeker, dit is wat ik moet gaan doen. Nu nog even thuisblijfmama maar voor de toekomst, dit is het! Dit ging zo makkelijk, het voelde niet als werk, het was heerlijk om te doen.

Ik was 4 dagen alleen met onze dochter. Manlief was met een vriend even een paar dagen skiën. Ik kan (nog) niet skiën en een baby van 4 maanden doet nog niet veel meer dan slapen, eten en een beetje in de box spelen, niet iets waarvoor je persé naar Oostenrijk zou moeten. En om nou in Oostenrijk in een appartement of hotelkamer te bivakkeren totdat manlief uitgespeeld is in de sneeuw. Je snapt ik bleef lekker thuis met onze dochter, ons eerste moeder-dochter weekend best gezellig maar ook zwaar.

Ben je ineens een beetje alleenstaande mama, petje af voor de alleenstaande mama’s op deze wereld. Die hebben dus altijd wat ik de laatste 4 dagen had. Zit je net lekker in bad, begint er een kindje te huilen (terwijl ze normaal toch zeker wel 2 uur slaapt). Heb je honger en ben je begonnen aan het koken van je eten, is er een baby die toch heeft bedacht dat zij nu eerst honger heeft. En hoop je lekker door te slapen, want inmiddels slaapt ze meestal een uurtje of 7 achter elkaar door ‘s nachts, wordt ze ineens weer midden in de nacht wakker, met grote honger!

Maar los van het alleenstaande mama gevoel, wat kun je iemand missen. 4 dagen lijkt heel kort, maar voelt erg heel lang. Vooral de avonden zijn ineens byzonder saai. Een vriendin zei “dan heb je toch lekker tijd voor jezelf” , maar die tijd heb ik ook als mijn liefje er is, daarvoor hoeft hij niet weg. Het is gewoon niet compleet als hij er niet is. Niet dat het niet gaat, maar het is gewoon een stuk leuker met z’n allen. Samen is veel leuker dan alleen. Dan kunnen we weer samen genieten van de brabbelgeluidjes uit de babykamer, samen lachen om niets, samen op de bank hangen…

Ik heb je liever dan brood,
al zegt men ook dat het niet kan
en al kan het ook niet.
Liever dan vrolijkheid of regen,
liever nog dan ik heb je lief.

Hans Andreus

Iedere stilte heeft zijn eigen persoonlijke noodzaak.

Boudewijn de Groot

Langzamerhand

Ik zocht verbeten naar iets
wat ik niet verloren had
Zoeken naar groener gras
De dag en tijd vergeten
Links en rechts gekeken
zonder doel, zonder kompas
Ik had het kunnen weten

Langzamerhand dringt het tot me door
Ik ben wie ik ben, ik hoor wat ik hoor
Langzamerhand dringt het tot me door
Hier bij jou, ik hoor bij jou

Jouw lach in het avondrood
De nacht brengt de morgen
Traag komt de dag op gang,
de onrust gevlogen
Jij bent mijn anker als altijd
maak je geen zorgen
Mijn liefde vond ik in jouw ogen

Langzamerhand dringt het tot me door
Ik ben wie ik ben, ik hoor wat ik hoor
Langzamerhand dringt het tot me door
Hier bij jou, ik hoor bij jou

Om me heen gekeken
zonder doel, zonder kompas
Ik had het kunnen weten

Langzamerhand dringt het tot me door
Ik ben wie ik ben, ik hoor wat ik hoor
Langzamerhand dringt het tot me door
Hier bij jou, ik hoor hier bij jou

Guus Meeuwis, Van het album Hemel nr. 7

We gaan een weekendje weg, gezellig! Maar mensen wat een zooi moet je meenemen voor zo’n klein mensje. We hebben een suv, dus echt geen kleine auto. Alle spullen erin krijgen kostte behoorlijk wat hoofdbrekens. We gaan niet ver en het is maar voor een paar dagen, maar toch veel, heel veel.

T is een hele volksverhuizing, een kinderwagen, een campingbed (inclusief dekens), een speelkleed, een voedingskussen, vaste knuffels en muziekdoosje, nog wat ander speelgoed en dan natuurlijk nog minstens 6 setjes kleren, een berg slabben en spuugdoekjes (er wordt wel eens wat gespuugd) en luiers etc. Oh en de papa en de mama nemen ook nog wat kleren mee, ergens in een hoekje van de auto . Hoe deden ze dat vroeger? Mijn ouders gingen, toen ik nog klein en onschuldig was, overal met het openbaar vervoer heen…. hmmm zijn we toch maar verwend tegenwoordig.

Straks alleen nog een kind in de maxi-cosi en dan kunnen we weg.

Niemand kan vluchten voor zijn hart, daarom is het beter te luisteren naar wat het zegt.

Paulo Coelho

De zon begint te schijnen en het begint gelijk te kriebelen. Gisteren een boswandeling gemaakt, niet zo lang helaas want het valt nogal tegen om met een kinderwagen door de blubber heen te ploegen. Normaal zijn de paden redelijk aangestampt, maar nu waren ze bezig geweest met tractoren e.d. om bomen te zagen en hout te vervoeren. Geen aanrader dus. Wel genoten van de boslucht en het mooie weer. Maar na een uurtje had dochterlief het wel gezien, en geef haar eens ongelijk als je in zo’n wagen ligt te schudden.

Vandaag al wel weer een stukje gewandeld, heerlijk weer. Erg fijn even geen regen, hier wordt ik altijd weer helemaal vrolijk van. Vanmorgen genoot ook Wodan al van een lekker zonnetje.

Tijd is geen snelweg tussen wieg en graf, maar ruimte om te parkeren in de zon.

Phil Bosmans

Vandaag gekocht een echte mamafiets! Nu maar wachten tot dochterlief groot genoeg is om mee te gaan fietsen, voorlopig doen we alles nog wandelend. Wel heb ik nu een damesfiets over, ik kreeg meer korting als ik m’n fiets niet inruilde .

Dochterlief doet overdag wat langere dutjes, en is daarnaast een vrolijk lachende baby. ‘s nachts slaapt ze tegenwoordig van half 11 tot half 7, dus heel behoorlijke nachten en dat vind ik, als mama, ook erg fijn! Langzaamaan komt er weer wat tijd voor mezelf, en wie weet ook wat meer tijd om hier af en toe wat zinnige dingen neer te zetten .

Er ontstaat een soort van ritme, niet te plannen maar wel voorspelbaar. Ik dacht vanmorgen, al die mensen die bezig zijn met mediteren, goeroes volgen en andere dingen om in het NU te zijn, die moeten eens goed kijken naar een baby. Babies zijn nog niet bezig met straks en later. Babies hebben NU honger, of hebben NU een vieze luier. Iets wat we dus bij onze geboorte al konden, leren we af om vervolgens ergens na een crisis weer opnieuw aan te leren met behulp van allerlei goeroes en meesters. Terug naar onszelf dus!

De ware vrienden, zijn die vrienden die je in goede tijden aan je zijde vindt.
Zij zijn je supporters, ze zijn blij om je overwinningen.

Uit: De Zahir, Paulo Coelho

Toch nog even de tekst van ‘ons liedje’:

Chances are you’ll find me
Somewhere on your road tonight
Seems I always end up driving by
Ever since I’ve known you
It seems you’re on my way

All the rules of logic don’t apply
I long to see you in the night
Be with you ’til morning light

I remember clearly how you looked
The night we met
I recall your laughter and your smile
I remember how you made me
Feel so at ease
I remember all your grace and your style

And now you’re all I long to see
You’ve come to mean so much to me

Chances are I’ll see you
In my dreams tonight
You’ll be smiling like the night we met
Chances are I’ll hold you and I’ll offer
All I have

You’re the only one I can’t forget
Baby you’re the best I’ve evermet

And I’ll be dreaming of the future
And hoping you’ll be by my side
And in the morning I’ll be longing for the night
For the night

Chances are I’ll see you
Somewhere in my dreams tonight
You’ll be smiling like the night we met
Chances are I’ll hold you and I’ll offer
All I have

You’re the only one I can’t forget
Baby you’re the best I’ve ever met

Gezongen door: Vonda Shepard and Robert Downey Jr.

Wie kan stil zijn als het modderige water tot rust komt? Wie kan stil blijven tot de tijd om te handelen daar is?

Lao Tsu

Weer een nieuw jaar, vol mogelijkheden, kansen en uitdagingen. Komend jaar doen we het rustig aan, tenminste dat is het voornemen. Alle dingen die we vorig jaar deden, verbouwen, verhuizen, trouwen, kindje krijgen daar gaan we dit jaar vooral van genieten. Nieuwe dingen hoeven even niet hahaha, dat is tenminste het voornemen. Het zal wel anders lopen, we gaan met de stroom mee en zien wel. 

Er staan in ieder geval niet zo veel dingen op de planning. Er is wel een belangrijk besluit, komend jaar ga ik volop van Floortje genieten en word ik een thuisblijfmoeder. En als je dan al van een goed voornemen kan spreken dan zou het fijn zijn als het zou lukken om de 10 kilo die er na de bevalling aan zijn blijven kleven er weer af te krijgen. Tot nu toe was dat nog niet gelukt, maar dat is ook niet vreemd als de chocoladeletters, kerstkransjes en oliebollen je opperbest smaken. Met ingang van vandaag dus minderen in de koekjes, snoepjes en ander lekker spul. Vanwege de borstvoeding mag ik niet streng aan de lijn, maar lekkers minderen moet lukken. Verder geen goede voornemens en dat scheelt weer een hoop stress, voor als het niet lukt.

2008 wordt het jaar van het genieten!

Mama is druk. Zo’n lief klein meisje vreet alle tijd op Vaak voor eten maar het is ook erg fijn om alleen maar naar dat slapende meisje te kijken, gaat heel veel tijd in zitten. We hadden een rustige kerst, voor het eerst met z’n drietjes, best bijzonder. Jammer dat iedereen hier snipverkouden is, ja, dat lieve kleine meisje ook. Heel zielig om zo’n ukkie de halve nacht te horen hoesten en ja, als het dan stil is ga ik minstens 6 keer kijken of alles nog wel goed gaat.  De dagen worden verder gevuld met het huishouden en dat vaak nog maar half. Grappig om te merken dat de perfectionist in mij, inmiddels geleerd heeft dat de wereld niet vergaat als het wat minder schoon en netjes in huis is.

Het meisje groeit als kool en begint nu een beetje geluidjes te maken en af en toe haar handen te zien. Ook kan ze nu haar hoofdje zelf draaien en volgt ze sommige bewegingen. Is genieten om te zien hoe snel dat gaat, wil ik echt niets van missen!

Soms betekent overgave het niet meer pogen om te begrijpen en er vrede mee te hebben dat je het niet weet.

Eckhart Tolle

Vandaag met dochterlief voor het eerst naar het consultatiebureau. Best even haasten om alles op tijd klaar te krijgen, zo’n voeding aan de kleine kun je niet haasten. Maar we liepen precies op tijd bij het CB naar binnen, dus dat was mooi geregeld. Met Floortje gaat alles prima, ze doet het goed en groeit als kool, dat is toch het belangrijkst. Voor details kun je op haar site kijken.

Sinds afgelopen zondag slaapt ze in haar eigen bedje en ineens ook wat langer achter elkaar. Langzaamaan krijg ik weer een beetje tijd voor andere dingen dan alleen maar Floortje en de was. Heel byzonder er komt 1 klein mensje bij, en de hoeveelheid was verdubbeld….

Tijd is slechts een stroom waarin ik ga vissen.

Henry David Thoreau

2 logjes bijhouden, het is wat lastig als je planning wordt bepaald door je dochter . Druk en rustig tegelijk hier. Gelukkig geen bergen kraamvisite meer die door de week gezellig ‘even’ langskomen en vervolgens net te lang blijven hangen. Wel gezellig hoor, maar met de minimale hoeveelheid slaap die we hier krijgen is dat soms een zware dobber. De mama doet overdag graag ook een dutje!!

Dochterlief is overdag meestal een prinsesje, ‘s avonds wil het slapen nog niet zo lukken. Of ze heeft nog honger, of ze heeft krampjes of er zit een boer dwars die er niet uit wil (niet de vergissing maken om haar dan toch in bed te leggen, dan komt de hele voeding er weer uit…) of ze wil gewoon nog even knuffelen en lekker tegen de papa of de mama aanliggen, of samen op de skippybal… Het is geen uitzondering als we met de laatste voeding aan het rotzooien zijn tot een uur of 2, voordat mevrouw kan slapen. Vervolgens komt ze tegen vieren en daarna weer om een uur of zeven. Dat een hele week volhouden, daar wordt je aardig geradbraakt van. Afgelopen weekend hebben we dan ook vooral bijgeslapen, kunnen we er weer even tegen!

Iemand stuurde me een mooie wens, hij schreef:

Ik wens je ook nu rust, langzaamheid en genieten toe.
En dat je de doorwaakte nachten met liefde moge doorstaan…

Deze wens staat ergens in het zicht, en als ik dan weer midden in de nacht een rondje loop met een huilend kind dan kijk ik er even naar, en geniet ik van het moment, van dat kleine warme mensje tegen me aan, in liefde gemaakt, met liefde 9 maanden gedragen en ook met liefde zo midden in de nacht gewiegd, geknuffeld en al zo onderdeel van ons gezin, alsof ze er altijd al geweest is.

Een kind was bezig een tekening te maken.
De onderwijzer zei: “Wat een mooie tekening. Vertel er eens wat over.”
“Het is een tekening over geluk.”
“Maar niemand weet hoe geluk eruitziet”, zei de onderwijzer.
“Nou, maar als ik klaar ben wel, hoor.”

Bron: Verhalenmail

Tijdje stil hier. Vorige week vrijdag ben ik bevallen (eindelijk) van een prachtige dochter. Het was een zwaar gebeuren. Vanaf woensdagnacht een uur of 4, om de 10 minuten een wee, en op donderdagmiddag 5 uur nog geen centimeter ontsluiting. Heeeeel frustrerend. Ik was kapot, en dan weet je dat het ergste nog moet komen. Op aanraden van de verloskundige dus naar het ziekenhuis om met hulp een nachtje te slapen. Veel verdoving erin zodat ik de weeen niet meer zou voelen en dan een nacht bijtanken om de volgende dag vol goede moed verder te kunnen.

Al na een uur kwamen de weeën door de verdoving heen, niets geen slapen dus… Verloskundige in het ziekenhuis ging even voelen hoe het met de ontsluiting gesteld was… Inmiddels wel een heel vingertopje, maar toen braken ook de vliezen en bleek dat het kindje in het vruchtwater had gepoept, dus toen was het gebeurd met het idee dat er geslapen ging worden.

Ruggeprik erin, verdoving, om te zorgen dat ik toch nog wat energie op kon doen en ondertussen ook wee-opwekkers erbij. Regelmatig kwam alles door de verdoving heen zetten en werd de boel weer opgehoogd, dus volgens mij was ik op het einde echt behoorlijk stoned. Maar na 14 uur ellende, mocht ik eindelijk persen en was onze dochter er zonder problemen binnen een uurtje.

De laatste dagen voelde ik me alsof er een stoomtrein over me heen was gereden. En alle cliche’s zijn waar, je krijgt er iets moois voor terug en de pijn ben je snel weer vergeten.

Een fotootje van dat moois:

Geduld is een schone zaak

Spreekwoord

Ik schreef al een stukje op Kruuml’s log… Zou het leuk vinden als ze vandaag geboren zou worden, maar ja officieel mag ze nog 2 weken blijven zitten. Dat hoop ik toch echt niet. Mobiel ben ik echt niet meer, zitten is een uitdaging, ik hang een beetje onderuitgezakt, dat is de enige manier waarop het nog wil.

Gister echt de laatste dingen gedaan, lijstje bij de telefoon, tas voor het ziekenhuis, zelfs nog boodschappen voor een paar dagen… met andere woorden: we zijn er nu echt helemaal klaar voor! Merk ook wel aan alles dat er door mijn lijf fikse voorbereidingen worden getroffen, maar blijkbaar moet ik nog even geduld hebben. Hmm dat is nou net niet een van mijn sterkste kanten, heb zo wel erg veel tijd om na te denken, en ik word eerlijk gezegd ook wel een beetje moe van alle mensen die roepen… ennn is er al wat? Laat ik hier maar even melden, zodra er enige actie is, zal ik jullie dat echt wel zo snel als mogelijk laten weten. Voorlopig lijkt het er in ieder geval op dat de Kruuml nog even in mijn buik blijft bivakkeren.

Al een paar dagen lekker aan het prutsen met internet. Inmiddels staat ook het log van de Kruuml online. Nu nog met alleen de dingen van de zwangerschap maar straks voorzien van de naam van de kleine en haar belevenissen. Erg leuk om te maken. Nu nog ‘even’ uitvogelen hoe ik alles aan elkaar kan plakken zodat het er als 1 website uitziet . Dat wordt een leuke uitdaging, volgens de verschillende forums op internet moet het mogelijk zijn als je de nodige kennis over HTML en PHP hebt… ai laat ik die nu (nog) niet bezitten…

Voorlopig staat alles gelinkt op de beginpagina van mijn domein, en zo kom je er ook.

Nou alles online en overgezet. De tekst staat er in ieder geval. Over de lay-out ben ik nog niet zo tevreden Ben al wel heel blij dat alles er staat, al doende ben ik aan het leren. Dit is wel wat ingewikkelder dan de voorgekauwde omgeving van web-log.

Zolang Kruuml nog geen plannen heeft om eruit te komen heb ik voorlopig tijd genoeg om hier een beetje rond te klungelen .

We zijn er helemaal klaar voor, de Kruuml mag komen! Alles wat ik kan verzinnen is klaar. Kamertje is ingericht. De kleertjes zijn gewassen en liggen klaar. De tas voor het ziekenhuis is grotendeels ingepakt. De cursussen zwangerschapsyoga en de zwangerschapsgym heb ik afgesloten. In theorie goed voorbereid op alles wat gaat komen, t’is alleen jammer dat mijn geheugen een soort gatenkaas is. Hoop maar dat manlief en de verloskundige op tijd zullen roepen wat ik moet doen.

Sinds zondag staat het bed op klossen, tjongejonge, wat een gedoe was dat, de poten van ons bed pasten niet echt lekker op de klossen, maar met wat kunst en vliegwerk staat nu toch alles, en na 2 nachten erop geslapen te hebben kan ik zeggen dat het ook zeer stevig staat. Ik heb nu wel een opstapje nodig om in bed te klimmen, ik ben namelijk niet voorzien van steltbenen. De kat heeft in ieder geval geen problemen met de hoogte die springt er net zo makkelijk wel op. Die lenigheid zou ik ook nog wel willen hebben.

Vorige week door vriendinnen verwend met een hele berg kadootjes, ze hadden een babyshower georganiseerd, erg leuk en gezellig!

Nu dus afwachten wanneer de Kruuml denkt dat het tijd is. Officieel nog 16 dagen, maar slechts 4% van de baby’s kondigt zich precies op de uitgerekende datum aan, het kan ook nog wel 2 weken later worden. Dat hoop ik niet, zo langzamerhand wordt het zwaar. Zitten/lopen/fietsen bij alles voel ik een kindje zitten, erg vermoeiend. Heb het gevoel een nijlpaard te zijn, ik waggel als ik loop… En natuurlijk ben ik gewoon erg nieuwsgierig hoe de Kruuml er uit ziet, of ze op de papa of de mama lijkt en of ze straks hetzelfde vreemde ritme houd als nu in mijn buik. Ze is namelijk het drukst en wakkerst tussen 3 en 5 uur ‘s nachts…. wanneer ik eigenlijk graag wil slapen.

Zo af en toe, is er een drang om te experimenteren met verf. Normaal teken ik met kleurpotlood (Karisma, Lyra en de laatste ontdekking Derwent Softcolour) en dat komt meestal neer op het laten ontstaan van een ontwerp en daarna nog uren heel geduldig inkleuren, wrijven, smeren en pas op het eind weet je dan wat het is geworden. Kleur en ontwerp staan eigenlijk zelden van te voren vast.

Nu had ik dus van het weekend ineens enorme zin om te kliederen met Acrylverf, ‘t schilderij zat in mijn hoofd en moest er echt uit. Groot voordeel is, dat je snel klaar bent, ik denk een uurtje hooguit. Weer een heel andere ervaring dan iets langzaam laten ontstaan. De verwondering achteraf is net zo groot.

Als je de manier verandert waarop je naar dingen kijkt, veranderen de dingen waarnaar je kijkt.

Wayne Dyer

Hoe eten wij een doos bonbons?

1. Koop een doos bonbons
2. Zet de doos recht voor u op tafel, kijk er strak naar en zeg: ik neem er eentje.
3. Herhaal dit enige malen voor u zelf.
4. Maak nu de doos open en bewonder de bovenste laag, terwijl u blijft herhalen: ik neem er eentje.
5. Neem er nu eentje.
6. Sluit vervolgens de doos.
7. Doe de doos weer open en tel, door met uw wijsvinger ter rechterzijde van de bonbons langs de binnenwand van de doos te wroeten, hoeveel lagen bonbons zij bevat en of het erg zou zijn, als u er daarom nog eentje nam.
8. Beantwoord vraag 7 ontkennend en neem er nog eentje.
9. Doe de doos nu goed dicht.
10. Zet haar hoog weg en zorg er bij het wegzetten voor dat er een bonbon uitvalt, die bijna op de grond zou zijn gekomen, als u hem niet zo snel in uw mond had gestoken.
11. Probeer de doos te vergeten.
12. Zet een lekker kopje thee.
13. Vraag u af of, met een bonbonnetje, de thee niet nog lekkerder zou smaken.
14. Beantwoord deze vraag met ja en haal de doos van de kast.
15. Drink, om de tweede laag van de bonbons te bereiken nog 3 kopjes thee.
16. Verbrand of verstop de overgebleven papiertjes van de bovenste laag.
17. Neem, om aangebroken uiterlijk van nieuwe doos situatie te onderstrepen, één bonbon.
18. Herhaal deze handeling.
19. Zoek nu in de onderliggende derde laag naar lekkere, net zo’n bonbon als zoëven nog op de bovenste laag.
20. Verwijder deze bonbon uit de derde laag en eet hem op.
21. Maak om ‘doorzakken’, door het ontstane gat in de derde laag, te voorkomen, de tweede laag nog drie à vier bonbons lichter.
22. Breng ter correctie wanverhouding doos-bonbons, bonbons over in een schaaltje.
23. Eet, ter vermijding van ‘kop op schaaltje’, hinderlijke bonbons snel op.
24. Eet, ter feestelijke opening van zojuist tot bonbonnerie gepromoveerd schaaltje, twee à drie bonbons.
25. Kies, voor het verkrijgen van een vol effect, een kleinere schaal en laad de bonbons hier in over.
26. Handel bij eventuele kopvorming als in punt 23.
27. Herhaal punt 24.
28. Eet nu de onduidelijke, niet langer presentabele bonbons terug tot 2 stuks.
29. Eet zelf de lekkerste van deze twee stuks.
30. Verwijder alle bonbonsporen (denk aan de doos!)
31. Presenteer uw partner/huisgenoot bij het thuiskomen de overgebleven welkom-thuis-bonbon.
32. Vraag aan partner/huisgenoot: vind je’m lekker? Dan zal ik morgen eens een hele doos kopen.

Spoedcursus aangeboden door Bonbonnerie Borrel te Zwolle. Waar ze overigens heerlijke bonbons maken…

Het blijft een ongelooflijk mooi nummer.

Heaven don’t want me
Heaven don’t fool me
No one will understand
And it’s alright
I’m feelin’ these changes
Everybody is strangers
No one will lend a hand
And I guess that’s lifeYou say, you got a feelin’
You figured out, the writing on the wall
And angels on the ceiling
Don’t calm you, when you call
You found your own religion
And searched your heart, for somethin’ more
Stood naked in the kitchen
Tryin’ to wipe yourself off, of the floor

No, I won’t take you for granted
These broken arms, can hold you
No, I won’t take you for granted

You say, it don’t matter
You’re livin’ life, and livin’ long
And hear the phony laughter
Echoing on and on
I’m hiding under water
I pray to God, wash me away
Can’t hear the child’s wonder
The innocence got hushed, along the way
And you say, now you say now

No, I won’t take you for granted
These broken arms, can hold you
No, I won’t take you for granted

No, I won’t leave you abandoned
This broken heart can love you still
No, I won’t take you for granted

You don’t say, you will
But inside I know
You don’t say, that it hurts
And tonight killed slow
All the love, in the world
Won’t let you let go – let you, let go

Hold on, your soul will rise again
I know that it will
Hold on, your soul will rise again
I said that it will
Hold on, your soul will rise again
I know that it will now

Heaven don’t want me
Heaven don’t fool me
No one could give a damn
And i guess thats life
You say you got a…feeling.

No i wont take you for granted

And you dont say you will
But inside i know
And you dont say that it hurts
And tonight youve shown
All the love in the world
Wont let you let go

Let you let go
Hold on youre soul will rise again
I know that it will
Hold on youre soul will rise again
I say that it will
Hold on youre soul will rise again
I know that it will now

Heaven dont want me
Heaven dont fool me
Noone could give a damn
And i guess thats life

You say ya got a feelin…..

Al een tijdje stil hier, weinig achter de computer want de schilders zijn nog steeds bezig en die probeer ik niet in de weg te lopen. Ik ben heel blij dat we ze in hebben gehuurd, het wordt prachtig! Nog een dag of 3 en dan zijn ze helemaal klaar en is zowel de buitenkant als de binnenkant van ons huisje helemaal tiptop geverfd. Dan zijn de professionals met 2 man 3 weken bezig geweest… Als we dat zelf hadden moeten doen was het echt wel een meer jaren plan geworden.

Qua zwangerschap de laatste loodjes, langzaam wordt het wel wat zwaar. Geen houding meer kunnen vinden om lekker te slapen. Ver lopen of fietsen is een uitdaging en autorijden is ook niet meer zo veilig, dwz mijn gedachten daarbij houden is moeilijk. Het schijnt er allemaal bij te horen.

Gisteren bij de verloskundige gehoord dat de kleine al is ingedaald en helemaal klaar ligt om er uit te komen, maar daar mag ze nog even mee wachten. Om precies te zijn een week of 4. Gisteren de laatste zwangerschapsyogales, heel raar om afscheid te nemen van iedereen en te weten dat bij de terugkomdag over een maand of 4 we allemaal een kindje bij ons hebben en er compleet anders uit zullen zien. Sowieso is het idee dat er straks een klein mensje bij komt toch wat onwerkelijk. 9 maanden zwanger lijkt een eeuwigheid als je aan het begin staat, maar nu komt het allemaal wel heel dicht bij.

Nu hebben we ook wel heel veel gedaan in die 8 maanden die voorbij zijn gegaan.

• we gingen op vakantie naar Egypte,
• kregen de sleutel van ons nieuwe huis,
• gingen verbouwen,
• woonden even in een vakantiehuisje,
• verhuisden toen voor het echt,
• waren druk met het huis mooi maken,
• kochten een babykamer,
• gingen trouwen,
• deden een kleine huwelijksreis,
• richtten de babykamer in,
• kochten een caravan,
• gingen 3 weken naar Frankrijk,
• manlief veranderde van baan,
• deden nog wat klusjes in huis,
• en nog veel meer

tenslotte huurden we de schilders in om alles af te maken …
Het enige wat nog moet als de schildermannetjes weg zijn is vloerbedekking in de gang, dan is ons huisje echt af. Nou ja er staan nog 10 volle verhuisdozen in de schuur, die ergens een plekje moeten krijgen, voornamelijk boeken, dat komt allemaal wel, een keer. Hoop wel dat de muizen alles een beetje heel laten.