Flowers Of Life

Waarom die haast; weet jij wanneer je werk af is?

Willem Hussem

3 dagen min of meer opgesloten in de woonkamer …. geeft toch mooie resultaten:

pff afgelopen maandag zijn de schilders begonnen. Ze doen de buitenkant en ook een heel stuk van alle binnenschilderwerk. Dat zou ik zelf doen maar vanwege de zwangerschap en een gebrek aan puf vorderde dat maar heel erg langzaam. Dus besloten we een schildersbedrijf in te huren om de grootste schilderklussen aan te pakken. 3 mannen die zich bezig houden met de kozijnen, deuren, muren en plafonds, best wel luxe.
Als het goed is zijn ze binnen 2 weken klaar met het binnenschilderwerk, zodat alles voordat onze Kruuml komt helemaal klaar is.

Ik vind het wel een uitdaging, de hoeveelheid stof en andere rotzooi die je ervan hebt, heb ik ietwat onderschat en verder zit ik ineens aan huis gekluisterd. Nou ja niet echt natuurlijk, maar ik vind weggaan met 3 vreemde mensen in je huis geen prettig idee. Gewoon je dingen doen is ook niet eenvoudig als het meeste schilderwerk plaatsvind in de meest centrale ruimtes van het huis namelijk de gang, de trap, de overloop en de zolder. Gelukkig wordt het wel erg mooi en hebben we straks een helemaal af huis

Doordat ik min of meer verplicht momenteel een paar dagen in de woonkamer verblijf (de enige ruimte waar het op dit moment nog geen stofbende is) ben ik wel lekker opgeschoten met een nieuwe tekening. 3 dagen best veel tijd in gestopt en erg mooi geworden. Kijk maar eens hier . Nu weer een nieuw project verzinnen.

Vandaag wel even naar de verloskundige geweest, daar was alles helemaal oke. Bloeddruk was iets gestegen, maar die is de hele zwangerschap al aan de lage kant, dus was alleen maar goed. Kruuml ligt al keurig met het hoofdje naar beneden, kortom nog steeds een modelkind.

“Wees voorzichtig
met waar je je dromen mee voedt. Voed ze met zorgen en angst en je
produceert onkruid dat het leven uit je dromen haalt. Voed ze met
optimisme en oplossingen en je cultiveert succes. Wees altijd op zoek
naar manieren om een probleem om te zetten in een kans op succes. Wees
altijd op zoek naar manieren om je dromen te voeden”.

- Lao Tzu, Chinees filosoof

Gelukt, ‘t was even doorploeteren …. erg mooi geworden, al zeg ik het zelf.

Gister begonnen met een numerologische mandala. Lang geleden, vanwege de klusperikelen, de babykamer en de zomer. Vorige week al de numerologie gemaakt en de hele week een beetje laten sudderen. Gisteren dan echt begonnen met tekenen. Altijd wonderlijk hoe je bij de verschillende nummers dingen verzint en als je dan gaat tekenen, met de persoon voor wie de tekening is in je gedachten, komen er ineens heel andere dingen te voorschijn.

Ook bijzonder is dat ik normaal niet van het gepriegel ben, maar dit is in werkelijkheid een tekening van ongeveer 10 centimeter doorsnee. Numerologische mandala’s, of meestal eigenlijk geboorte- en verjaardagsmandala’s maak ik altijd op het formaat 30x30cm. Heb dus nu nog veel ruimte voor de andere getallen, een hele nieuwe ervaring.

Hier een detail van een van mijn vakantietekeningen, het is een variatie op de flower of life. Een basispatroon dat bestaat uit 6 cirkels door elkaar en waarmee je eindeloos kunt varieren, altijd erg leuk om te doen.

Al weer even thuis en inmiddels weer gewend aan het koele nederlandse weer. Alle vakantiespullen schoongemaakt, gewassen, gestreken en opgeruimd. De caravan naar de winterstalling gebracht en langzaamaan gaat het leven weer z’n gewone gangetje.

De vakantie was heerlijk! Ondanks een nogal regenachtig begin. In 3 dagen zijn we naar de plaats van bestemming gereden en pas op zo’n 100 km voor de camping begon de zon te schijnen, daarvoor had het alleen maar geregend.

Eenmaal aangekomen konden we dan in ieder geval met droog weer de caravan en de voortent installeren. Om daarna te genieten van het uitzicht vanaf onze plaats.

Echt een mooi plekje, achter ons geen caravans meer maar een riviertje met een hele brede bedding. Die bedding staat zomer’s droog maar we begrepen dat bij hevige regenval de boel nog wel eens wil overlopen.

Voor mij als nieuwbakken campinggast was het erg wennen aan de gehorigheid en het feit dat je buren practisch bij je op schoot zitten. Ook al waren de plaatsen op deze camping erg ruim (100m2). Ik was erg blij met het riviertje en alle natuurgeluiden die erbij horen, ‘s avonds hoorde je het riviertje en de krekels, erg relaxed.
Wel kwam ik er al snel achter dat zwanger en op vakantie in een bergachtig gebied niet zo goed samen gaan. Alleen al bij het halen van het ontbijt lag ik zowat op apegapen, de campingwinkel, waar de bakker elke morgen verse croissant, pain au chocolat en andere broodjes kwam brengen, lag aan de andere kant van de camping en dat was een stukje bergop lopen. Veel wandelen hebben we dan ook niet gedaan. Volgende keer beter, we hebben ons prima vermaakt met boeken lezen, tekenen, genieten van de zon en het fotograferen van de nodige vlinders en insecten die er rondvlogen.

We hadden een paar regenachtige dagen tussendoor en op die dagen zijn we met de auto door de Gorges de L’Ardeche naar Valon Pont D’Arc gereden. Erg mooi om te zien hoe het landschap veranderd, van heel groen tot aan rotsachtig en weer terug. Ook hebben we een poging gedaan om door de Gorges du Tarn naar Sainte Enimie te rijden, helaas werd ik door de vele bochtige bergweggetjes zo verschrikkelijk misselijk dat we na een uurtje maar hebben besloten om terug te gaan. Verder hebben we nog het dichtsbijzijnde plaatsje Largentiere bezocht, daar was in een oud kasteel een middeleeuws festival, erg mooi om te zien. Er was een echte smid, er werden demonstraties gegeven met middeleeuwse wapens en malienkolders (brrr moet er niet aan denken dat zo’n bijl door die ringetjes heengaat) en er waren demonstraties glas in lood maken.

Hoogtepunt van de de tweede week was natuurlijk mijn verjaardag, 37 alweer. Manlief had de voortent versierd. En na het ontbijt zijn we even gebakjes gaan halen bij de plaatselijke bakker.

Die met slagroom zag er zo lekker uit, hij was alleen wel wat groot

De dag na mijn verjaardag was het alweer tijd om te vertrekken. Via allerlei B-wegen en overnachtingen in Dole en in Kirkel, allebei op gemeentecampings, waren we dinsdag aan het einde van de dag weer in Zwolle. Overigens is Dole echt een heel mooi plaatsje om ook eens nog wat langer te blijven. Kirkel was alweer echt Duits, degelijk maar daardoor ook een tikje saai.

Helaas zit het er weer op. Volgend jaar zijn we met z’n drietjes.

Voor we op vakantie gingen hebben we een 3D echo laten maken. Heel bijzonder dat je al echt kunt zien hoe je kindje er uit ziet. Nog 10 weekjes wachten …

Laat je leven als dat van de roos zijn, hoewel stil spreekt ze door de taal van haar geur.

Om Namaha Shivaya

Toen ik net zwanger was heb ik ooit eens geroepen dat ik die buikbanden
zulke rare dingen vond, en dat ik ze NOOIT zou gaan dragen… ahum nu heb ik ze zelf, ze zijn namelijk toch
eigenlijk best wel handig en zitten wel lekker *bloos*

Inmiddels al weer bijna 26 weken
zwanger en niet meer te verhullen, dus dan maar laten zien! Alles gaat
goed, volgens de verloskundige een zwangerschap volgens het boekje, ik
hoop maar dat dat zo blijft!

Maandag gingen we met de caravan naar een camping in de buurt. Testen of alles compleet is en alles het doet. Straks in Frankrijk tot de ontdekking komen dat er een tentstok mist of dat je niet kunt koken, leek ons geen goed plan.

Naar de camping om de hoek dus, wel 20 minuten rijden en leve het navigatiesysteem dat ons over een zandweggetje wilde laten rijden .
Aangekomen op de camping begon het bijna direct te regenen. Eerst op het gemak de caravan maar neergezet. Met het handje… de mover die door de verkoper zo mooi was gedemonstreerd, weigerde dienst. Gelukkig zijn er op de camping altijd behulpzame buurmannen die wel even komen helpen. Het duurde dus niet lang of de caravan stond, en nog keurig waterpas ook, niet slecht voor een eerste keer.

Koffie maken, broodje eten en luisteren naar de regen die zachtjes op het dak van de caravan spetterde. Nu was het natuurlijk wel de bedoeling om ook de voortent en eventueel de luifel uit te proberen, dus toen het even droog was… snel begonnen met de voortent. Veel stokken, heel veel tentdoek en een behoorlijke puzzel. Ondanks de inmiddels al weer vallende regen en een behoorlijk windje lukte het best goed om de boel op te zetten. Na een klein uurtje en wat zoeken in de voorraad tentstokken, elastiekjes en haringen was de voortent compleet opgezet en bleef zowaar staan.

De rest van de dag was het af en aan zonnig en regenachtig, met een boekje in de caravan kwamen we de dag wel door. ‘s avonds werd het door alle regen wel erg fris. Helaas weigerde de kachel dienst, jammer, jammer maar lekker vroeg naar bed en dicht tegen elkaar aan kruipen dan krijg je het vanzelf weer warm!

Dinsdag was het mooi weer, een stuk warmer en vooral ook een stuk droger. Omdat we woensdag al voor 10 uur de camping weer gingen verlaten hebben we halverwege de dag de voortent al weer afgebroken en droog en al weer opgeborgen. Rest van de dag met tafel en stoelen voor de caravan lekker van het weer genoten.

Voor mij als kampeeranalfabeet is het me 100% meegevallen. Oke de plek op de camping was niet helemaal top, stonden aan een doorgaand weggetje en ongeveer 15 meter van een kinderspeelparadijs (tjees wat een herrie), er waren wat kleine gebreken aan de caravan, die overigens inmiddels zijn opgelost, en maar 7 minuten douchen…. das een uitdaging. Maarrrr het was heerlijk om een paar dagen weg te zijn en het vakantiegevoel is wakker geschud… Straks 3 weken naar Frankrijk,… lekker!! Laat de vakantie maar beginnen.

Vandaag is het gebeurd, we hebben de sleurhut a.k.a. caravan opgehaald. Nog nooit heb ik gekampeerd, nou ja ooit 1 keer toen ik een jaar of 18 was en wat ik me herinner was het in een tent, met een luchtbed wat steeds leegliep, daarna heb ik nooit meer de drang gevoeld om te kamperen. Koos toch meestal voor een comfortabel huisje, in ieder geval niet met de pleerol over de camping midden in de nacht. Maarrrrr manlief vind het erg leuk en is er van overtuigd dat ik het ook leuk ga vinden. Daarover volgt wel het een en ander in een volgend log.

Vandaag in ieder geval onze caravan opgehaald. Stipt om 11 uur melden wij ons bij de balie van de caravandealer en, maakten we kennis met R, R zou ons alle snufjes en dingen van de caravan uitleggen, deze uitleg zou ongeveer een uurtje duren…

R begint zijn uitleg met de mover, een normaal gesproken heel handig apparaat dat er voor zorgt dat je met een afstandsbediening je caravan op de plek kunt zetten en je dus niet met vereende krachten aan de hut staat te trekken en duwen.
“Je pakt de afstandsbediening en drukt op aan, dan gaat er een lampje branden” maar wat er ook gebeurde, geen brandend lampje. “Wacht ik stop er even nieuwe batterijen in” ook met nieuwe batterijen gebeurde er bijzonder weinig, R was er inmiddels achter dat er geen lampje hoefde te branden maar dat je bij het inschakelen van het apparaat een klikje zou moeten horen. Maar je raad het al… ook geen klikje. R werd al wat zenuwachtig tot een van zijn collega’s riep… de accu zit er niet in hadden ze de accu, die de prik voor het apparaat moet leveren, nog aan de lader in de werkplaats hangen… tja dan gaat ie het niet doen, he!
Afijn probleem mover opgelost, zelf nog een beetje spelen met de afstandsbediening en daarna verder met de rest van het verhaal.

Verschrikkelijk veel uitleg over aftappen van waterleidingen, de werking van de boiler, de vuilwater- en de schoonwatertank, het chemische toilet, de werking van de koelkast, op electrisch, op 12 volt en op gas. Werking van de verwarming en de ontsteking van de verwarming, moeilijk verhaal ook weer met een batterijtje dat op een praktisch onbereikbare plek zit, je moet de halve kachel slopen om er bij te kunnen. Maar dat zal allemaal wel het gevolg zijn van het zo licht mogelijk houden van het geheel. Ook verschrikkelijk veel info ook over wat je allemaal moet doen als je het geval in de winterstalling gaat zetten. Resultaat van deze uitleg is overigens dat je 5 minuten later alles al weer vergeten bent, iets te veel informatie om zo te onthouden. Ik vind vooral de binnenkant van de caravan erg mooi.

Op de toekomst voorbereid met een heuse kinderkamer, met stapelbed, eenvoudig van de rest af te scheiden met een schuifdeur:

een keuken(tje) met koelkast en zelfs een afzuigkap…

een toilet, dus in ieder geval ‘s nachts geen gehobbel over een donkere camping met je wc rol onder je arm, heel prettig.

en tenslotte nog een riante zithoek, die je in een ‘handomdraai’ veranderd in een 2 persoonsbed.

Toen R aan het einde van zijn uitleg was gekomen was het tijd om de caravan achter de auto te hangen. Normaal gesproken ben je dan snel klaar, goed om de trekhaak laten vallen, steunwiel indraaien, de boel vastklemmen, stekkers aansluiten, veiligheidskabel aansluiten. Lampen checken en dan kun je weg.

Helaas bij het lampen checken hadden we een soort kermisattractie op de achterkant van de caravan, er brandde vanalles maar niet de lampen die moesten branden. Eerste reactie van R was… er zit een probleempje in de aansluiting van de auto. Wij dachten van niet, dus dan maar even de auto van R zelf eraan… nog steeds een kermisattractie, jammer maar helaas, het zat dus niet in de auto maar in de caravan.

Onder het genot van een kopje koffie, konden wij ‘even’ wachten tot ze de boel hadden gefixt. Terwijl we wachten zagen we een aantal monteurs als hoofdschuddend bij de caravan staan, bij navraag bleek… geen idee waar het fout gaat, we leggen ‘even’ een nieuwe kabel. Nog een kopje koffie en een tijdschrift en een tijdje wachten en ja om kwart voor 2 was de caravan klaar, getest met de testbank, met verschillende auto’s nu moest ie goed zijn.

Dus opnieuw caravan achter de auto, goed om de trekhaak laten vallen, steunwiel indraaien, de boel
vastklemmen, stekkers aansluiten, veiligheidskabel aansluiten. Lampen
checken en dan konden we weg… Fout…. nog steeds een kermisattractie, minder erg dan de eerste keer maar niettemin, niet ok. Zucht.
Nu bleek het probleem toch ook in de auto te zitten, de caravan maar aangekoppeld en met caravan op weg naar de dealer van de auto.

Daar aangekomen waren ze allervriendelijkst en keken ze met een testapparaat of de stekker het wel deed, volgens hun testapparaat zou de aansluiting van de auto het zelfs helemaal niet doen. De dealer stelde voor om er dan maar ‘even’ nieuwe kabels onder te monteren.

Wij hebben de auto en de caravan bij de dealer achtergelaten en zijn eerst maar eens gaan lunchen, t’ was inmiddels half 4 en wij waren toch wel heel erg aan een broodje toe! Om kwart over 5 was de dealer klaar met het verwisselen van de kabels en konden wij, veilig en wel, met de caravan onderweg.

Om half 6 waren we thuis, van ‘even’ de nieuwe caravan ophalen, ‘t was een lange dag van vooral veel wachten. Wel de complimenten voor de monteurs bij de caravandealer die echt hun
best hebben gedaan om de storing te vinden en mega dank aan de KIA
dealer in Zwolle die even tussendoor 2 uur vrijmaakte om ons veilig de
weg op te laten gaan, terwijl hij de auto niet zelf heeft geleverd.

Van de week bezig geweest met de inrichting van de babykamer en wat er verder allemaal nodig is voor als onze Kruuml er straks is. We gingen eerst naar een gespecialiseerde winkel in babykamers, kinderwagens etc.

Daar bleek al snel dat voor het bedrag dat wij hadden gedacht uit te geven aan de kinderwagen, het bedje, het badje etc. we nog niet eens de helft konden aanschaffen. Nou ja dat kon wel, maar dat was dan weer niet helemaal onze smaak, of het pastte simpelweg niet in onze ‘riante’ babykamer. En bij de kinderwagens, alles even voelen en testen op hoe snel klap je het geval in, hoe rijd ie etc. en nog even niet kijken naar de prijs… sta je dus uiteindelijk toch met bijna de duurste bij de kassa. Dito voor het autostoeltje en de rest.

Gisteren met de bijna eindeloze lijst van ‘klein’ spul wat je nodig hebt, naar de hema geweest. Idioot kleine sokjes, luierpakjes, luiertruitjes, wikkelhemdjes, kruiken, lakentjes, luiers en de rest (er gaat een wereld voor je open). Niet te onthouden zoveel dus gewapend met een lijstje dus naar de hema, daar redelijk geslaagd al heb ik de lijst op een gegeven moment maar de lijst gelaten. Veel keus en wat is beter? Na een mandje overvol te hebben gegooid met van alles zijn we de winkel weer uitgevlucht.

Volgende keer de andere helft, moet nog even wennen aan alle baby-gedoe. Heel leuk zo’n klein mensje, maar alleen al kiezen voor kleertjes… doen we wit of gekleurd en tja word het een jongen of een meisje, veel roze bloemetjes en stoere strepen voor een jongen maar iets wat allebei aankan, was er niet echt bij. En je wilt zo’n kind ook niet gelijk een of ander trauma aandoen omdat ie als jongen de eerste paar maanden van z’n leven in een meisjestruitje rondliep

Uiteindelijk met een berg spul, 2 grote tassen vol, weer terug naar huis. Om daar tot de conclusie te komen dat deze financiele aderlating, pas het begin is. Bij het controleren van de ‘verplichte’ lijst missen er nog wel wat zaken. Het begin is er in ieder geval.

Nu nog de babykamer verder afmaken, het houtwerk moet nog geschilderd en dan kan het kamertje als alles straks wordt bezorgd in een keer worden ingericht.

A mother is she who can take the place of all others but whose place no one else can take.

Cardinal Mermillod

Een arme steenhouwer werd eens van de weg geduwd door een machtige mandarijn, en hij wenste vurig dat hij mandarijn was. Prompt werd hij rondgedragen in een koets: hij was de mandarijn. Al snel bleek dat hij op zijn beurt moest uitwijken voor de keizer en hij wenste vurig dat hij keizer was. Eenmaal keizer, ontdekte hij dat er iets meer macht had dan hij: de zon brandde zo genadeloos dat hij moest vluchten. ‘Was ik maar de zon!’ riep hij en hij was de zon. Maar daar kwamen de regenwolken en die verduisterden zijn gezicht. Hij wilde regenwolken zijn! Hij was regenwolken.

Spoedig kreeg hij door dat er een wezen was dat niet vluchtte voor zijn striemende regens: de rots. Hij wilde de rots zijn! En hij was de rots. Niemand was hem de baas. Of toch? Er stond iemand in hem te hakken met een houweel. Een steenhouwer… En toen was de Japanse steenhouwer weer wat hij oorspronkelijk was. Daar eindigt het verhaal. Maar de lezer begrijpt dat hij nu verlicht was. De volgende keer dat de mandarijn langs kwam, ging hij sereen glimlachend aan de kant. Hij wist dat het niet zoveel uitmaakte waar je staat in het grote goddelijke geheel. Er is altijd wel wat te klagen, het is nooit genoeg – of het is altijd genoeg.

Oud verhaal, bron onbekend.

Vandaag deed ik een workshop houtpastel in Uffelte bij de Uelenspieghel. ‘t was wel even zoeken want de boerderij ligt ergens aan een zandpad en het navigatiesysteem kwam er niet helemaal uit, maar gelukkig hadden we een telefoon en een telefoonnummer zodat we toch nog op tijd arriveerden op deze byzondere plek.

De workshop was erg leuk!!! Op een andere dan ‘normale’ manier met pastelkrijt werken. Een materiaal wat ik zelf niet zo snel pak omdat het voor mij niet precies genoeg is, en het altijd een enorm gesmeer wordt. Maar voor een beginner in deze techniek heb ik toch een leuke tekening gemaakt. En belangrijker dan dat, het was een heerlijke middag

De mens heeft het web des levens niet geweven, hij is niet meer dan
een draadje ervan. Alles wat hij het web aandoet, doet hij zichzelf
aan.

Amerikaans opperhoofd Seattle

Meester en leerling verschillen niet, behalve dat de een iets minder bang is dan dan ander. Hij zal nooit zeggen: ‘Doe wat ik je zeg, en je bereikt hetzelfde als ik.’ Want ieders weg is uniek, en ieder heeft zijn eigen, persoonlijke lot.

De ware meester stimuleert zijn leerling de moed te hebben zijn wereld uit balans te brengen, al is hij zelf ook bang voor wat hij op zijn weg tegenkomt, en nog banger voor wat de volgende bocht hem brengt.

uit: De heks van Portobello, Paulo Coelho

Vorige week woensdag zijn we getrouwd. Het was een prachtige dag, we hebben genoten. Op de foto’s van de fotograaf is het nog even wachten maar gelukkig zijn er altijd vrienden met een digitale camera.

Meer foto’s vind je in mijn fotoboek.

‘Even’ trouwen en daarna heerlijk gegeten bij Os en Peper. Daar ook gezellig kunnen kletsen met alle gasten. We zijn verwend met allemaal leuke cadeaus, waarvan de appelboom, dank je wel Marianne! toch wel het meest bijzonder was. Iedereen bedankt voor de fijne dag!!

Na het feest hebben we heerlijk thuis geslapen en zijn we de dag daarna vertrokken naar een leuk hotelletje in Duitsland, daar hebben we een paar dagen genoten van alle luxe die je maar voor kunt stellen.

Nu weer thuis en volop aan het klussen. Het toilet is inmiddels geverfd en voor morgen staat het plafond van de keuken en de gang op het programma… druk, druk, druk

Drie kikkers wilden een wedstrijdje doen, ze besloten een berg te
beklimmen.
De hele kikkergemeenschap liep uit om dit te gaan zien.
En
allemaal riepen ze: “Dat lukt ze nooit!”

“Wat onwetend van hen en wat dom!”
schreeuwden ze in een koor.
De eerste kikker die dit allemaal aanhoorde
stopte al voordat het startschot klonk, want als iedereen dat riep, dan moest
het toch wel waar zijn.
De andere twee kikkers begonnen te klimmen. En nog
steeds schreeuwde alle kikkers: “Dat lukt jullie nooit, jullie zijn echt dom
bezig!”
De tweede kikker begon nu ook te twijfelen, zoveel kikkers bij
elkaar zouden toch meer weten dan hij in zijn eentje, en ook hij haakte
af.
Na een tijdje stond de derde kikker aan de top. Hij had zijn klimtocht
doorgezet en haalde de top. Iedereen keek elkaar verbaasd aan.
De kikker
stond boven op de berg in stilte te genieten van het uitzicht. Hij was doof!

Vandaag is het dan zover, vanmiddag gaan we trouwen. Best spannend! Hoewel ik dacht, dat doen we ook nog ‘even’. Is het allang niet meer even. We wilden allebei klein en simpel, eigenlijk gewoon even op de fiets en klaar weer. Terwijl we alles gingen regelen en bezig waren werd het steeds een beetje groter. Het is nog steeds geen groot feest met 300 gasten, dat past niet bij ons. Maar wel een bruidsboeket, make-up door de schoonheidsspecialiste, foto’s maken in een park met een heuze fotograaf, naar het gemeentehuis in een Rolls en daarna lekker eten met familie en vrienden. Na afloop lekker slapen in ons eigen bed… en er heeft niemand een sleutel van ons huis, dus als het goed is geen vreemde verrassingen bij thuiskomst. Morgen dan weg voor een paar dagen huwelijksreis Precies goed voor ons! Nu zorgen dat mijn nagels er nog aan zitten voor we vanmiddag JA gaan zeggen.

Vandaag hadden we de 20 weken echo, en onze Kruuml groeit voorspoedig, alles zit er op en er aan. Qua groei en de rest een ‘model’kind, gelukkig geen afwijkingen te zien. Kruuml was heerlijk aan het spelen, heel beweeglijk en pakte met de handjes de teentjes vast erg leuk om te zien. Die lenigheid heeft ie niet van de mama! Af en toe met beide benen tegelijk naar de buitenkant aan het trappelen, ik begrijp nu wat Kruuml uitspookt als ik ‘s avonds in bed ga liggen ) Veel beweging dus maar even de benen wijd zodat wij konden zien of het een jongetje of een meisje wordt dat zat er niet in. Dat blijft dus nog even een verrassing.

Werkstuk uit de cursus Intuitief tekenen en schilderen. In deze les
werd er een meditatie gegeven waarin we door een tuin liepen en in deze tuin stond een rozenstruik die je mocht snoeien. Nu zag ik in gedacht die hele rozentuin niet en zag ik alleen maar een veld met klaprozen, die heb ik dus geschilderd. Eerst de roos opzetten met wasco en daarna inkleuren met Ecoline.

Bij de tekening hoort ook nog een elfje:

klaproos
zomer rood
vrijheid samen delen
liefde ervaren in compleetheid
samenzijn

Werkstuk uit de cursus Intuitief tekenen en schilderen. In deze les werd het sprookje van het lelijke jonge eendje verteld, na afloop mocht je een stuk uit het sprookje wat je byzonder aansprak of wat was blijven hangen schilderen. Eerst met aquarelverf nat in nat schilderen en later al koesterend met kleurpotlood de tekening verfijnen.

werkstuk uit de cursus Intuitief tekenen en schilderen. De opdracht was, stip je eigen levensweg of droomweg zoals ook de Aboriginals hun dromen en leven in hun schilderingen uitbeelden.

‘t was lang stil hier. Druk met van alles maar geen tijd gevonden om te loggen.
Ons huisje wordt meer en meer een thuis. Hieronder een paar foto’s van het resultaat.

De woonkamer:

Slaapkamer:

De badkamer:

Zoals je ziet moet er hier en daar nog het nodige geschilderd worden, verder is het af!

Nou ja op de dozen na die nog in de garage staan, daar staan nu nog boeken en tekenspullen, die allemaal pas uitgepakt kunnen worden als alle kasten op hun plek staan. Voor nu is er nog even geen ruimte, de zolder die mijn domein is geworden, is nog niet helemaal klaar, moet nog flink wat schilderwerk gedaan worden en daarvoor was het de afgelopen weken te warm.

Wel heb ik mooie dingen getekend op de cursus waar ik mee bezig was, foto’s daarvan komen in een volgend logje.

Afgelopen weken ook druk met de voorbereidingen voor ons trouwen. Volgende week woensdag is de grote dag. Maandag hebben we met de ambtenaar die ons zal trouwen gesproken en nu wordt het toch wel heel erg spannend. Alles is verder geregeld, gister hebben we ons diner even voorgeproefd, erg lekker!

Nu zorgen dat we volgende week nog in onze trouwkleren passen Met een groeiende Kruuml, is dat nog wel een uitdaging. Inmiddels ben ik bijna 20 weken en valt niet meer te ontkennen dat ik zwanger ben. Na een periode van ontkenning moet ik nu toch echt aan de zwangerschapskleren geloven, en eerlijk gezegd zit dat toch ook een stuk comfortabeler…

Volgende week mogen we weer een echo maken. Na de bruiloft gaan we beginnen aan de babykamer, plannen genoeg, ik hoop dat het allemaal in het kamertje past.

Wens niet dat wat er gebeurt,
gebeurt zoals jij het wilt,
maar wens dat het gebeurt
zoals het moet gebeuren.
En je zult gelukkig zijn.

bron: Epiktetos

Na het weekje Frankrijk was het weer terug naar het gehuurde vakantiehuisje. Om daar nog 4 dagen te zijn en op 9 mei zijn we dan echt verhuisd.

Slapen in het vakantiehuisje was een hele ervaring, nou ja ervaring… het bed was wat aan de kleine kant en stond aan drie kanten ingesloten door muren, vaak wakker s nachts dus omdat we ruzie hadden met de muur.

Het eerste wat we hebben gedaan toen de verhuizers waren vertrokken was dan ook de doos met beddegoed opzoeken en het bed opmaken. Heerlijk om na 2,5 week weer in een echt bed te slapen, dat je dát zó kunt missen!

Op wat afwerkpuntjes na zijn de aannemer en de installateur nu klaar, en kunnen wij beginnen met het schilderwerk en alle andere dingen die nog moeten. Maar eerst zijn er nog een heleboel dozen die moeten worden uitgepakt. Wanneer je van 2 huishoudens 1 maakt, heb je wel heel veel dingen dubbel… nog ‘even’ uitzoeken dus.
Daarvoor hebben we alle tijd, nu zijn we thuis!

Van 28 april tot 5 mei was ik een weekje in Frankrijk, samen met een vriendin. Een weekje tekenen, op een heerlijke plek bovenop een berg in de Cevennen. Helaas hadden we minder mooi weer, het regende namelijk pijpestelen, maar voor de tekeningen maakte dat niet veel uit. Het was een productieve week, met veel verschillende tekeningen. Hieronder een impressie van alle tekeningen van alle deelnemers aan de cursus. Mooi om te zien dat bij dezelfde opdracht iedereen een andere tekening maakt.

Zelfs een geknipte mandala gemaakt:

en ondanks de regen genoten van de natuur.

Wij weten het al een tijdje, maar konden het nog niet vertellen. Gisteren waren we voor het eerste bezoekje bij de verloskundige en nu mag iedereen het weten. Een klein wondertje, pas 3,5cm groot maar al bewegende armpjes en beentjes, heel byzonder. Over een tijdje zijn we met z’n drietjes!!! 9 november 2007 is de verwachte datum. Voorlopig mag onze Kruuml dus nog even verder groeien.

We tellen af, de verbouwing van ons nieuwe huisje verloopt voorspoedig, de muren zijn gestukt, en moeten drogen. De badkamer begint op een badkamer te lijken, in het toilet zitten ook al tegels aan de muur aan alle kanten wordt hard gewerkt, klaar is het helaas nog niet helemaal. Vanaf a.s. vrijdag wonen we tijdelijk in een vakantiehuisje. Wel zonder internet, dat dan weer wel.

Op 9 mei hopen we dan te verhuizen naar ons nieuwe huisje, dat als het goed is, dan helemaal klaar is.

Pluk de dag, niet alleen als het een roos is of een madeliefje – dan is het immers geen kunst om de dag te plukken – pluk hem ook als het een distel is.

Patricia de Martelaere

The heart has eyes which the brain knows nothing of.

Charles H. Perkhurst

En dan is er opeens een nieuw kozijn in de achtergevel gezet. Mooi!!! (glas moet er nog wel in)

Geluk doet je groeien.

Robert Frost

"At the close of life the question will be
not how much have you got, but
how much have you given;
not how much have you won, but how much have you
done;
not how much have you saved, but how much have you sacrificed;
how
much have you loved and served, not how much were you honored."

- Nathan C. Schaeffer

Ons huisje de update…. Afgelopen dagen is er hard gewerkt
door de mannen van de aannemer en de installateur. Eerst werd de tuin voorzien van een mega-bord met
naam van de aannemer, vervolgens nog een bord met de naam van de installateur.
(je moet wel prioriteiten stellen ) Vervolgens werd de oprit opgeleukt met een
mooi oranje chemisch toilet. (de ‘echte’ mannen moeten ook wel eens) en toen kon
het echte werk beginnen.

Alweer 10 dagen terug uit Egypte… ik deed de was, maakte wat schoon, tekende wat, ging naar de sportschool en ging even langs ons huisje. Kortom het leven gaat weer gewoon zijn gangetje. Sporten viel vies tegen… een weekje luilakken en niets doen is erg slecht voor je conditie

Ons huisje was veranderd in een bouwput, de aannemer is inmiddels begonnen en dat is te zien. Je kijkt vanuit de badkamer zo de gang in, of moet ik zeggen je kijkt vanuit de gang zo  de badkamer in .

Afgelopen weekend moest het laatste stukje huis, wat het nog een bewoonbaar tintje gaf: onze ‘prachtige’ jaren 80 keuken er ook aan geloven. De aannemer wilde graag de keuken voorzien van een nieuw plafond en de muren van nieuw stukwerk. Dus de keuken moest er toch echt uit, maarrrr zo’n jaren 80 keuken is ook gemaakt in degelijke jaren 80 kwaliteit en dus niet te tillen. Grote dank aan Klaas en Martijn die hebben geholpen met het slopen van het bakbeest.

Nu is dus alles eruit, er is geen water en geen gas, overal hangen losse electriciteitsbuizen, omdat de muur of het plafond waar ze in horen er simpelweg niet meer is. Een triest gezicht… komt het ooit nog weer goed?

De aannemer gaat er nog steeds vanuit dat ie 10 april klaar is…. duimen jullie met ons mee?

Vandaag wel weer even wezen kijken en het lijkt er op dat de opbouw is begonnen.. er zit een begin van een nieuw plafond in de keuken en de gang, dwz de latjes hangen er al.. en in de badkamer is een begin gemaakt met het leggen van zwaluwplaatmetaal waar straks een betonnen vloertje op gestort gaat worden zodat onze badkamervloer mooi waterdicht is. Voorlopig kunnen we zelf niet zo heel veel doen… nou ja niet zo heel veel… er moet nog wel het een en ander worden ingepakt. 2 huishoudens gaan straks naar 1 adres. Nah nog even niet aan denken, ik denk nog even terug aan Egypte…

In een t-shirtje ontbijten op het balkon en genieten van de vogeltjes die de resten komen oppikken:

Een stukje varen op de Nijl, tempels kijken:

Je heel nietig voelen in zo’n tempel:

Dat kleine mensje onderaan dat ben ik… Hoe kregen ze dat zo lang geleden in ‘s hemelsnaam allemaal omhoog gesleept? En dat allemaal bij een prettige 30 tot 32 graden.

Helaas is de lente hier ook al weer vertrokken… ik hoop dat ie snel weer komt.

je bent
zo mooi
anders
dan ik

natuurlijk
niet meer of
minder
maar
zo mooi
anders

ik zou je
nooit
anders dan
anders willen

Hans Andreus

Afgelopen vrijdagmorgen om half 5 waren we weer thuis. Wat is het hier koud… brrrr In Egypte was het heerlijk weer, niet te warm, gewoon lekker. Hoewel hier de lente nu lijkt te zijn begonnen is het vergeleken met Egypte toch nog frisjes.

Onze reis begon met één volle dag in Luxor. Het was even wennen aan de cultuur en aan alle mensen die aan je lopen te trekken. Wil je een taxi, wil je een koets… en waarom niet. Overal moet je over onderhandelen, best vermoeiend, maar na een paar keer krijg je toch aardig de smaak te pakken en wordt het een leuk spelletje.

We hebben de Karnak tempel bekeken, erg indrukwekkend om tussen metershoge pilaren en beelden door te lopen en te weten dat dat er al duizenden jaren staat.

Een beeld van een farao, met op z’n voeten, in het klein, z’n vrouw… is gelijk duidelijk hoe er toen over gedacht werd.

Ook leuk… er staan bij de Karnak tempel verschillende obelisken, de een is wat groter dan de ander. De hele tempel is overigens een bouwwerk dat in verschillende perioden is gebouwd, elke farao heeft er zijn eigen stuk aan toegevoegd. We hadden een gids ingehuurd, maar die was met zoveel namen aan het goochelen dat ik de draad een beetje kwijtraakte. Wat ik wel onthouden heb is, en op de foto hieronder kun je dat mooi zien, dat er was een farao die de obelisk die was opgericht ter ere van iemand anders niet wilde zien… nou dan bouw je gewoon een muurtje en verdwijnt ie wel uit zicht….

Ook op het terrein van de Karnak tempel staat een hele grote Scarabee. Als je 7 rondjes tegen de klok in, om dit beeld heen loopt dan brengt dat geluk. Elke ronde staat voor een  soort geluk, welke ben ik even vergeten. Natuurlijk hebben wij ook 7 rondjes om deze scarabee heen gelopen. Met ons geluk voor de komende jaren zit het dan ook wel snor.

Na Luxor zijn we doorgereist naar Aswan waar we 4 dagen zijn gebleven. Heel surrealistisch om om half 7 ‘s morgens in de auto te stappen en dan met een gewapend konvooi door te reizen naar een andere stad. Zowiezo staan er in Luxor en Aswan op elke hoek gewapende mannen van de tourist police en het leger. Toen er onderweg ook nog een soldaat met geweer en al bij ons in de taxi stapte voelde dat helemaal raar.

In Aswan waren de mensen een stuk minder opdringerig, maar was ook de armoede veel zichtbaarder. Egypte is wat dat betreft een land met grote tegenstellingen. In Aswan was het heerlijk warm en hebben we ons vermaakt met over de markt lopen, flink afdingen op de te kopen souvenirs, beetje zonnen aan het zwembad, elke dag een restaurantje opzoeken om te eten en vooral veel relaxen. We hebben een tempel bezocht, dat was indrukwekkend, maar vergeleken met de enorme tempel in Luxor was het maar een klein tempeltje.

Na 4 dagen Aswan gingen we weer terug naar Luxor, met weer een gewapend konvooi. In  Luxor hadden we weer geweldig uitzicht uit onze hotelkamer…

Helaas is het alweer voorbij, ik wil terug!!

Koffers zijn gepakt, we gaan al bijna weg. Nog even een foto-impressie van wat we achterlaten.

Dit is de kleinste slaapkamer, na het verwijderen van het plafond en het verwijderen van het mooie behangetje is het maar een treurige bedoening.

We hebben besloten om de aluminum erker (yuk) te vervangen door een houten exemplaar, zoals bij een jaren 30 huis hoort. Dit is zoals het er nu uit ziet. Daarnaast… zo ziet de slaapkamer er nu uit, behang en tegelloos. De wasbak moet
ook nog weg worden gehaald. Na het wegbikken van de tegeltjes was daar
even geen energie meer voor over, dat komt wel als we weer terug zijn.

De trap na het slopen van het plafond en het weghalen van alle schrootjes. We hebben inmiddels van de stukadoor te horen gekregen dat het stukwerk niet hersteld kan worden omdat het materiaal, betonemaille, tegenwoordig niet meer wordt gemaakt. Hij gaat er wel iets nieuws ‘in stijl’ van maken. Ik ben benieuwd. De trap zelf moet overigens ook nog ‘even’ van alle lijmresten worden ontdaan. En het behang wat je ziet zitten moet er ook nog af… 3 lagen behang, waarvan de bovenste vinyl, erg lastig eraf te peuteren een echt geduldwerkje.

Daarnaast een foto van het enige stukje in huis waar niemand ooit heeft aangezeten en wat dus niet verprutst was door schrootjes, 6 lagen behang etc. De manier waarop de onderkant van de zoldertrap is weggewerkt onder
stucwerk, heel mooi! En wat vind je van het detail van de trapleuning,
prachtig! Hopen dat we het hele huis weer een beetje terug kunnen brengen in de originele stijl.

Maar nu eerst vakantie, donderdag vertrekken we naar Egypte, een weekje zon en warmte.

Samenvatting van 3 weekenden klussen, met hulp van vrienden
en kennissen schieten we al aardig op:

In huis:

• Woonkamer zonder steenstrips
• Woonkamer zonder behang
• Woonkamer zonder vloerbedekking
• Gang zonder laminaat
• Gang zonder schrootjes
• Gang zonder plafond
• Trap zonder leuning
• Overloop zonder behang
• Slaapkamers zonder behang
• Slaapkamers zonder vloerbedekking
• 1 Slaapkamer zonder plafond
• 1 Slaapkamer zonder schrootjes

Bij het slopen kwamen we tegen:

• Gang met originele paneeldeuren
• Gang met originele tegeltjes
• 2 slaapkamers met een origineel plafond
• Origineel stukwerk in de gang en op de overloop
• De hele 1^e verdieping voorzien van het originele
  houtwerk

In de garage staat alles wat we hebben weggehaald tot nu
toe:

• 15 vuilniszakken met behangresten (hoeveel rollen behang
  waren dat ooit?)
• 5 speciekuipen met puin
• Minstens 2 kuub vloerbedekking,
• Ook ongeveer zoveel schrootjes
• Oude luxaflex en rolgordijnen
• Een jaren 70 medicijn kastje
• 3 oude keukenkastjes

Leuk om er mee bezig te zijn. Terwijl we bezig zijn komen de ideeen over hoe het moet worden vanzelf bovendrijven. Je begrijpt het al in ons hoofd is het al een paleisje. Voorlopig echter is ons paleisje nog onbewoonbaar.

Komende week laten we het harde werken over aan de aannemer en z’n vriendjes. Wij gaat genieten van een weekje zon en warmte in Egypte.

Van’t weekend weer verder in ons huisje. Bijna alle schrootjes hebben we nu uit het huis verwijderd. Met hulp van vrienden zijn er nu naast de woonkamer ook al 3 slaapkamers zo goed als ontdaan van het behang. Onder de schrootjes deden we weer een mooie ontdekking. In het kleinste kamertje was de buitenmuur, rondom de balkondeur en het raam, helemaal bedekt met schrootjes. (na het betimmeren van de gang hadden ze er nog een paar over). Hieronder een impressie…

Na het voorzichtig weghalen van de schrootjes en het verwijderen van een heel pakje spijkers, kwam er een prachtig behangetje en het originele houtwerk te voorschijn.
Jammer is dat het behang bijna vanzelf, inclusief het stukwerk naar beneden komt vallen.

Van de week dus een rondje met een stukadoor en de aannemer om te
kijken wat er van het oude stukwerk gered kan worden en waar we echt
afscheid van zullen moeten nemen.

Op 1 februari kregen we de sleutel van ons nieuwe huisje, een jaren 30 woning in jaren 70 stijl… veel te klussen dus. Na het 1e weekend met veel hulp, dankjewel familie!! Is er van de oorspronkelijke, nog goed bewoonbare benedenverdieping niet heel veel meer over.

De gang was één groot schrotenparadijs:

Let vooral ook op het heel charmante bloemetjesbehang )

Een weekend met wat klussers leverde het volgende op:

We hebben nu een garage vol met vloerbedekking en schrootjes. Alle vloerbedekking hebben we nu uit het huis. En in de gang is het grootste gedeelte van alle schroten verwijderd. In de woonkamer is alle behang er af en een groot deel van de ‘gezellige’ steenstrips verwijderd. Als je het doet moet je het goed doen, dus dan gelijk maar erg rigoreus.

In de gang bleek dat onder de schroten het originele stucwerk en de originele paneeldeuren verstopt zaten. Dat hadden we wel gehoopt, maar je weet het nooit helemaal zeker.

Ook de vloer was een verrassing. Na het weghalen van het laminaat, kwamen we een dikke lijmlaag tegen. Met een schemering van tegeltjes erdoor heen. Zoiets:

Vandaag de tijd gevonden om eens goed te kijken wat er onder die lijmlaag zat. Na wat krab en bikwerk en het wegvegen van het ontstane stof, komen er hele mooie tegeltjes onder vandaan. Een erg vermoeiend werkje, maar wel een met eer van het werk… het resultaat is zeer de moeite waard!

Tegeltjes in jaren 30 stijl, een donkere rand om een lichter gekleurd vlak heen:

Als het allemaal nog een beetje in goede staat is mogen ze blijven!

Na een dagje prutsen en proberen heb ik de lay-out van mijn log maar weer eens veranderd. Erg leuk om te doen, met beperkte middelen is het toch wel weer grappig geworden.
De roze/paarse bloemen, daar was ik even klaar mee. Zoals gewoonlijk ben ik nog niet helemaal tevreden. Maar het ziet er wel mooi strak uit zo .

Reacties zijn welkom.

"- Vaarwel, zei de vos. Dit is mijn geheim, het is heel eenvoudig: alleen met het hart kun je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.
- Voor de ogen is het wezenlijke onzichtbaar, herhaalde de kleine prins, om het goed te onthouden…."

uit: De kleine prins – Antoine de Saint-Exupéry

Dinsdag samen met een vriendin getekend, en ondertussen lekker bijgekletst. ‘t was reuzegezellig, jammer dat de ecoline niet zo snel droogde en dat er dus niet zo veel getekend kon worden als we hadden gedacht. Gister ben ik verder gegaan met een deel van de tekening, hieronder het resultaat.

Het grappige in het leven is, dat als je alles weigert behalve het beste, je dit juist vaak krijgt.

W. Somerset Maugham

Een nieuw jaar en zowaar er was zin om te tekenen. De laatste loodjes voor school waren vorig jaar zwaar en de inspiratie was ver te zoeken. Tekenen werd een soort plicht, en dat is niet bevorderlijk. Het begin van dit jaar was ik druk, verhuizing van m’n zusje, verjaardagen en ondertussen nadenken over ons nieuwe huis en ook daarvoor al wat dingen regelen. Maar ineens was daar begin deze week…. inspiratie en de behoefte om weer iets op papier te zetten… heerlijk!!!! Heb pas 1 hoekje van de tekening af, met ecoline een papier volklodderen en vervolgens al kleurend kijken wat er allemaal in de tekening leeft

Je voelt je thuis daar waar je wordt begrepen.

Christian Morgenstern

Ongeveer één jaar geleden startte ik met dit log. Een heel jaar later ben ik nog steeds aan het loggen, de ene keer wat fanatieker dan de andere keer. Altijd is er wel weer iets waarvan ik denk dat moet ik op mijn log zetten. Toen ik een jaar geleden begon had ik dat zelf niet gedacht.

Vaak gebeurt het dat ik enthousiast aan iets begin en dat er dan later niets meer van terecht komt. Er liggen hier stapels tekeningen en andere knutselprojecten die half af zijn,  en liggen te wachten op de tijd en zin om ze af te maken. Nu is loggen natuurlijk wel een beetje anders, een berichtje is zo geschreven en met een druk op de knop ook zo geplaatst.

Teruglezend in de logs van 2006, zie ik wat ik allemaal schreef over school, over allerlei zaken en ben verbaasd te zien dat het toch een heleboel logjes zijn. Leuk vind ik het om te zien dat ik ontzettend veel getekend heb, zelf zie ik in mijn tekeningen een mooie ontwikkeling. Zo’n jaartje school is niet voor niets.
De 2 mooie berichtjes over mijn 2 katten die allebei doodgingen afgelopen jaar. De verliefdheid en het vinden van een nieuwe vriend.

Niet alles wat ik deed staat op dit log, maar toch ook heel veel wel. Erg
leuk om het terug te lezen en balen om te ontdekken dat er in de oude
logs qua foto’s etc nog wel het een en ander niet helemaal goed zit.
Las ook dat ik me had voorgenomen, na de verhuizing van
dit log naar de nieuwe omgeving, dat allemaal goed te zetten… ehmmm
daar is dus niet heel veel van terecht gekomen nog.

Vooruitkijkend naar 2007 ben ik nog niet uitgeblogd. Naast alle
spreuken, gedichten en gedachten die ik het waard vind om een plekje op
dit log te geven staat er voor 2007 ook een verbouwing en verhuizing op
de planning. Samen met het vriendje is er een huis gekocht, een nieuw
jaar en een nieuw begin. 

Eens zei de oceaan tegen de Ganges:
"Hoe komt het eigenlijk dat je in de
regentijd zoveel enorme boomstammen met je meevoert, maar helemaal geen gras,
geen rietstengel en geen rietpluimen? Zijn ze te min voor je omdat ze zwak zijn
en zo weinig weerstand bieden? Hoe zit dat eigenlijk?"
Toen zei de Ganges:
"Dat wil ik je wel uitleggen, lieve oceaan. Het gras, de halmen, de rietstengels
ze buigen op tijd als ik met grote golven kom.  Ze kennen het juiste gedrag voor
het juiste moment. Ze zijn niet overmoedig en star. Daarom buigen ze voor de
macht van het water en de storm. En nadat ik over hen heen ben gestroomd, staan
ze weer rechtop en stevig op hun plaats. De bomen echter vallen, door hun
starre trots, door onbeweeglijk te zijn bieden ze weerstand. Ze buigen niet en
daarom worden ze door mij geknakt hoewel ze veel groter en machtiger zijn dan de
rietstengels."

Een verhaal van Anthony de Mello.

Na, na, na, na, na, na, na, na * Dear Mr. President, come take a walk with me * Let’s pretend, we’re just two people and * You’re not better than me * I’d like to ask you some questions, if we can speak honestly * What do you feel when you see all the homeless on the street? * Who do you pray for at night before you go to sleep? * What do you feel when you look in the mirror? * Are you proud? *

How do you sleep while the rest of us cry? * How do you dream when a mother has no chance to say goodbye? * How do you walk with your head held high? * Can you even look me in the eye, and tell me why? *

Dear Mr. President * were you a lonely boy? * How can you say, "no child is left behind" * We’re not dumb and we’re not blind * They’re all sitting in your cells * While you pave the road to hell * What kind of father would take his own daughter’s right away? * And what kind of father might hate his own daughter if she were gay? * I can only imagine what the first lady has to say… * You’ve come a long way, from whiskey and cocaine!*

How do you sleep while the rest of us cry? * How do you dream when a
mother has no chance to say goodbye? * How do you walk with your head
held high? * Can you even look me in the eye, and tell me why? *

Let me tell you ’bout hard work * Minimum wage with a baby on the way * Let me tell you ’bout hard work * Rebuilding your house after the bombs took them away * Let me tell you ’bout hard work * Building a bed out of a cardboard box * Let me tell you ’bout hard work! Hard work! Hard work! * You don’t know nothing ’bout hard work! Hard work! Hard work!!!!!!!! * How do you sleep at night? How do you walk with your head held high? * Dear Mr. President, you’d never take a walk with me * Hmmm, would you? *

van het album: I’m not dead

Ik heb goed en kwaad gekend,
zonde en deugd, recht en onrecht;
ik heb geoordeeld en ben veroordeeld;
ik ben door geboorte en dood gegaan,
vreugde en leed, hemel en hel
en aan het eind gekomen begreep ik,
dat ik alles ben
en alles in mij is.

Hazrat Inayat Khan

People are unreasonable, illogical and self-centered
Love them anyway
If
you do good, people will accuse you of selfish, ulterior motives
Do good
anyway
If you are successful, you will attract false friends and true
enemies
Succeed anyway
The good you do will be forgotten tomorrow
Do
good anyway
Honesty and frankness make you vulnerable
Be honest and frank
anyway
What you spend years building may be destroyed overnight
Build
anyway
People really need help, but may attack you if you help them
Help
people anyway
Give the world the best you have and you’ll get kicked in the
teeth
Give the world the best you’ve got – anyway

Uit:    
A simple Path,
Citaat op de muur van Shishu Bhavan, Mother Theresa’s
kindertehuis in Calcutta

Laat je leven als dat van de roos zijn, hoewel stil, spreekt ze door de taal van haar geur.

Om Namaha Shivaya

Gister naar

! Het was fantastisch, wat een show!

Gister dan toch de allerlaatste schooldag. De dag van de eindpresentaties!. Bij het maken van de eindpresentatie en het werkstuk kwam ik mezelf enorm tegen en had ik besloten om geen eindpresentatie te doen. Zoals al gezegd, ik heb geen eindpresentatie gegeven en heb ook
besloten om voorlopig even te stoppen met de opleiding. Naast alle
andere dingen die ik aan het doen ben is het even te veel. Het mooie
van deze opleiding is dat je altijd even kunt pauzeren en dan later
weer doorgaan. Van die mogelijkheid maak ik nu dus even gebruik.

Gisteren dus met een beetje dubbel gevoel gekeken naar mijn klasgenoten die hun eindpresentaties hebben gedaan. Iedereen had een ander onderwerp, en met alle onderwerpen op een rij was het een korte reis door het hele school jaar. Via de golfbeweging, naar de vormen, de stromingsbeelden, een ritmische dynamische schrijfles en de kleuren rood, geel en blauw, naar spiralen, kruispunten, labyrinthen en uiteindelijk de kolam. 

Het was een inspirerende dag, genoten van de verschillende onderwerpen en ook weer nieuwe ideeen bij elk onderwerp gekregen. Mooi om te zien dat iedereen toch zijn eigen draai aan een onderwerp had gegeven waardoor het allemaal net wat anders was dan we in de lessen hadden geleerd.

Na alle eindpresentaties was het tijd voor de afsluiting van de dag. Onder het genot van een hapje en een drankje hebben we nagepraat en werden de getuigschriften uitgereikt. Bij het uitreiken van de getuigschriften had Lisa (de docent) voor iedereen een persoonlijk verhaal, met wensen voor de toekomst. Zo is er op een hele mooie, persoonlijke en soms emotionele manier een jaar afgesloten waarin ik heel veel geleerd heb, heb genoten van alle lessen en lesdagen, en waarin ik mooie mensen heb leren kennen.   

Rustig hier, al een tijdje… Met de liefde gaat het goed, ‘t
vriendje is samen met kat bij mij ingetrokken. Leuk, erg leuk… en dus
minder tijd om hier wat neer te zetten.

Vorige week het afscheid van Sheila,
dat was verdrietig. Maar gelukkig is het niet helemaal stil in huis nu, samen met het vriendje kwam Wodan mee:

Wodan is een erg eigenwijze maar vreselijke lieve en luie zwarte kater.

Nog even een verslagje van de laatste schooldagen. Interessante onderwerpen,
geometrie en numerologie over de geometrische verdelingen die je kunt
maken in een cirkel, of eigenlijk een begin met wat je allemaal kunt
met passer en lineaal en soms zelfs met alleen maar schoteltjes, een
voorbeeld van zo’n tekening staat hier.
Het huiswerk van die les was zo giga-veel dat ik blij was dat ik het af
had, tekeningen scannen en hier laten zien is er niet van gekomen. Mijn
studiemaatje heeft wel het een en ander op haar log gezet.

Vorige
week woensdag de laatste les, over meditatie, visualisatie en lesopbouw
en het lezen van tekeningen. Dat lezen van tekeningen is nog lastiger
dan je denkt, maar was ook alleen een voorproefje van het tweede jaar.

Naar aanleiding van een geleide meditatie maakten we de eerste
tekening. Het was de bedoeling dat je tekende wat je het meest was
bijgebleven. In de geleide meditatie maakten we een wandeling. Ik heb
de ingang van het bos getekend, het gevoel van verwondering als je een
herfstbos instapt, de explosie van geel en oranje als je er binnen
stapt:

Daarna volgde een visualisatie. Een wit vlak met daarop een
driehoek, dat moest je visualiseren en vervolgens tekenen. Grappig om
te zien dat iedereen een andere driehoek
had.

Elke tekening werd gelezen en het is vooral interessant om te zien
dat van zulke simpele tekeningen als bijvoorbeeld deze driehoek je al
veel kunt zeggen. Mijn driehoek was mannelijk, omdat hij heel duidelijk
naar boven was gericht (de vrouwelijke driehoek is andersom) maar omdat
in de driehoek de kleuren blauw en rood in elkaar overliepen was er een
synthese van mannelijke en vrouwelijke energie.

Na deze twee tekeningen en het bespreken ervan hadden we nog een
klein stukje over hoe je een les op zou moeten bouwen. Daarna was de
laatste lesdag al weer voorbij.
Volgende week nog de eindpresentaties en dan is er al weer een schooljaar voorbij.

Gisteren heb ik afscheid genomen van Sheila, mijn vriendinnetje.

Sheila was vanaf het begin dat dat we haar hadden een heel lief en knuffelig poesje. Vol verbazing keek ze altijd de wereld in. Sheila zat regelmatig vast als ze een yoghurtbeker ging uitlikken, en viel van de bank als ze wel heel relaxt lag te slapen.

Haar lievelingsbezigheden waren op schoot liggen, zich verstoppen onder het dekbed en dan daar liggen slapen, in haar mandje liggen slapen, maar vooral ook in de buurt van mensen zijn, zodat je je knuffels zelf op kunt komen halen.

Op de vensterbank springen was voor haar altijd een groot probleem en daarom staat er al zo lang als ik me kan herinneren een krukje naast de vensterbank zodat mevrouw toch op de vensterbank kon klimmen en kon genieten van de warmte van de verwarming.

Van´t zomer was ze al eens geopereerd aan een tumor in haar buik. Nu was er een tumor die langzaam haar neusje wegvrat. Om haar niet langer te laten lijden hebben we haar gisteren in laten slapen.

Ik zal haar missen!

23 maart 1991 – 20 November 2006

Je kunt wel over liefde praten,
maar aan de kern kom je dan nog niet toe.
Want liefde is niet: doen of laten
‘t is geen verklaring van ‘t waarom en hoe
De liefde is niet enkel geven,
al doet ze dat ook nog zo graag en veel.
Het is niet enkel iets beleven,
van een twee-eenheid, van een nieuw geheel.
Ze wil geen moeilijkheden ontlopen,
maar vecht zich dapper door verdriet en pijn.
Ze blijft geloven, ze blijft hopen,
ze is de enige manier van "ZIJN"

auteur onbekend

Gisteren weer een hele dag school. Veel geleerd, het onderwerp was mindmappen, kort gezegd komt het erop neer dat je op verschillende manieren gaat associeren met woorden en beelden om zo tot de kern van een probleem te komen. Naar verhouding weinig tekenen en veel met woorden spelen. Een erg leerzame dag.
Dit onderwerp had veel verwantschap met de mandala als therapievorm. Dat was het onderwerp 2 weken geleden, toen had ik geen zin om een stukje te schrijven. Wanneer je de mandala als therapie vorm gaat gebruiken ga je de tekening echt lezen en wordt er ook veel intuitief getekend. Hele mooie processen, maar best ingewikkeld. We ruiken al een beetje aan hoe het is om tekentherapeut te zijn.

Hierbij zo’n best wel therapeutische tekening. Er werd een gedicht voorgelezen, en aan de hand daarvan maakte je zelf een tekening in een (met de hand getekende) cirkel. Daarna ging de tekening naar iemand anders in de klas en die tekende de buitenkant, met in gedachten, wat heeft deze tekening nog nodig. Het resultaat waren erg mooie tekeningen, met vaak ook mooie tegenstellingen erin, niet iedereen kleurt op dezelfde manier maar ook de betekenis van de tekening kan voor iemand anders totaal anders zijn. Vooral het proces erom heen was erg mooi.

Om tussendoor ook even niet zo met allerlei processen bezig te zijn deden we de volgende oefening, die was vooral erg leuk om te doen. Iedereen kleurde een cirkel en die mocht je in 4 taartpuntjes scheuren, daarna ging je taartpuntjes ruilen en maakte je er weer een cirkel van, gaf je elk taartpuntje een kwaliteit en kleurde het zo in dat het weer een cirkel werd.

Twijfel is de wachtkamer van het inzicht.

Confucius

Eeuwigheid is het moment waarvan je zegt: dat zal ik nooit vergeten.

Jan Wolkers

Er was eens een woord
Groot en zwaar
Niet eens qua gewicht
want het was zo kwetsbaar dat het zomaar kon knappen
als een ballon die ook maar één speld nodig heeft

Het heette Vertrouwen
En alle woorden keken vol ongenoegen toe
hoe mensen het woord heel gewichtig in de mond namen
terwijl iets anders werd bedoeld

Hoe kun je vertrouwen op een ander?
De ander is soms ook beperkt
En blijft er dan niets van jezelf over
als het anders loopt of niet goed werkt?
Anders dan jij dacht dat het moest gaan?
Was het woord Vertrouwen wel goed gekozen
of staan Verlangen of Angst eigenlijk vooraan?

Vertrouwen, zelfvertrouwen, wie heeft het woord eigenlijk gemaakt?
Het alfabet kijkt glimlachend toe
Van het woord suiker weet je tenslotte ook niet hoe het smaakt
Je moet het proeven, ervaren, ondergaan
en tenslotte lost het woord op
blijft het Zelf over
En daar hoef je niet op te vertrouwen,
dat is, dat blijft, dat heeft altijd bestaan

tekst: Inez van Oort
in Happinez 5-2006

Het gevoel heeft een beter geheugen dan het
verstand.

Axel Bouts

Ik dacht, ik maak even de knoop, waarover ik een lesje heb geschreven, dat was een huiswerk opdracht. Terwijl ik aan het kleuren was, kwam ik erachter dat er een foutje in de tekening zit. Desondanks is het toch mooi geworden.

Afgelopen week mijn eerste werkweek bij mijn nieuwe baan, en dat is toch een stuk vermoeiender dan ik dacht. Allemaal nieuwe gezichten, nieuwe werkplek heel ander werk, kortom alles nieuw, erg wennen en best vermoeiend.

Vooral ook wennen aan de verminderde tijd voor huiswerk. Ik heb al wel wat gedaan, maar ‘t meeste moet toch dit weekend gebeuren.

Vorige weekend had ik het kunstwerk al af. Je moest een plastisch iets maken, en dat eventueel voorzien van een kleur of structuur.  Op de foto kun je het niet zo goed zien, maar het geheel is donkerblauw met zilveren spetters . Niet bij nadenken gewoon iets knopen en verven (met de spuitbus gedaan) maar. Als alle huiswerk opdrachten zo eenvoudig waren…

Na het kunstwerk ben ik begonnen met de opdracht waarbij je een stuk van een knoop kreeg en je er zelf een stuk bij moest verzinnen. Natuurlijk had ik weer iets verzonnen wat ontzettend veel werk was, en als je een keer begonnen bent met kleuren, kun je niet meer terug, gelukkig heb ik het niet te groot gemaakt (40x50cm) Maar het is af en ik ben redelijk tevreden, ‘t resultaat zie je hier.

Wat huiswerk betreft nog 2 opdrachten te gaan, daar ga ik me morgen dan maar eens mee bezig houden. Nu eerst languit op de bank.

Geluk is het gevoel niet alleen te zijn.

Ann Christy

Ik kreeg de opmerking dat er weinig persoonlijks op mijn log staat de laatste tijd, nu klopt dat wel, ‘t meisje is druk, druk met vanalles en om iets te schrijven moet je er echt voor gaan zitten. Nu dus… een samenvatting van mijn zomer.

De zomer van 2006 was superheet, kleddernat. Eerst te warm om iets te doen, toen te nat om iets te doen.

Mooie mensen ontmoet, vrienden gemaakt, genoten en ook mensen ontmoet die ik nooit weer hoef te zien. Ook die ene speciale ontmoet, ‘t meisje heeft een vriendje, nog maar net en heel pril maar er fladderen vlindertjes .

In kleine stukjes toch een complete metamorfose in huis, muren geverfd, lampjes gemaakt, slaapkamer verplaatst. T’is nog lang niet klaar, maar wel mijn plek! Mocht je je geroepen voelen … ik heb nog wel wat muurtjes en deuren etc die een ander kleurtje nodig hebben.

Het was een eindeloze zomer wat betreft het huiswerk voor school, ‘t lag daar maar, ik druk met andere dingen, 8 weken de tijd en dan in 1 weekje alsnog al het huiswerk er door heen drukken, beetje tijdsdruk is helemaal niet erg… dat bleek wel weer.

‘t was ook de zomer van ontslagen worden, in paniek raken, een loopbaanbegeleidingstraject starten, langzaam tot rust komen, zien dat het wel meevalt  én dan al binnen 2 maanden een nieuwe baan vinden. A.s. Maandag ga ik beginnen.

Kortom ik had een veelbewogen en perfecte zomer.

Het denken maakt dingen niet duidelijker; het brengt slechts het
hart in verwarring.

Tony Samara

Vandaag weer een hele dag school. Eerst het huiswerk van de vorige keer terug, met weer mooie worden en alle punten. De les van vandaag ging over knopen en vlechten. We begonnen met een stukje touw en kijken wat je daar allemaal mee kon doen. Vingerhaken, vlechten, knopen en hoe teken je dat dan. Daarna een vrije knoop en een beetje uit de losse pols proberen.

Na de lunch eerst een aantal spelletjes waarmee je letterlijk in de knoop kwam te zitten. Het aloude, "de boom werd hoe langer hoe dikker" en dan weer met z’n allen uit de knoop zien te komen. Nog wat andere dingen gedaan om de knoop te ervaren, en dat is toch grappig, op papier lijkt het nog redelijk eenvoudig, als je midden in een knoop staat ziet het er compleet anders uit.

De rest van de middag zijn we bezig geweest met het construeren van een aantal knopen met behulp van passer en lineaal. Tijd om in te kleuren was er helaas niet echt meer. Hieronder een impressie:

Langzaam vordert het huiswerk. Op de een of andere manier is 2 weken toch altijd weer zo voorbij en moet ik haasje repje de laatste loodjes huiswerk erdoorheen duwen.
Of ik moet gewoon wat minder druk zijn met andere dingen natuurlijk!

Een figuratieve kolam:

Een kolam van punt naar punt:

Vorige week woensdag een hele dag Kolam tekenen. Leuk, interessant en goed voor je hersencoordinatie. Veel getekend, maar ook ‘s middags in het park kolams gelopen. Een kolam is een lijntekening/patroon op een raster van puntjes. In Zuid-India worden deze patronen op de stoep voor het huis gemaakt. Door de vrouwen worden deze  ingewikkelde patronen voor de ingang van hun woning getekend (met rijstmeel). Dit doen ze vóór zonsopgang! Elke dag wordt er een ander patroon getekend.

Men gelooft dat men daarmee de Goden gunstig stemt en daardoor is het huis beschermd. De kwade goden kunnen niet tegen schoonheid en regelmaat en worden dus afgeschrikt door de ingewikkelde patronen.

Tijdens de lesdag zijn we flink aan het oefenen geweest. Tekenen viel al niet mee, het is behoorlijk ingewikkeld, maar ‘s middags buiten was het nog ingewikkelder. Er zit een groot verschil tussen tekenen op papier en al lopend zelf een dergelijk patroon vormen. Als raster hadden we schoteltjes op de grond gelegd. Daarna een voor een er tussendoor cirkelen… daar werd je echt heel duizelig van. Daarna was het tekenen wel makkelijker.

Inmiddels schiet het huiswerk al een beetje op, het is weer veel… as usual. Hieronder mijn eerste huiswerktekeningen:

Een Kolam met lijm en zand en een abstracte pulli kolam:

Een kolam van mijn geboortedatum:

Pfff rennen en vliegen, bijna af:

Een spannend doolhof:

Een relatie-labyrinth:

En een symmetrisch labyrinth:

Nog niet helemaal klaar, maar zo moet het maar. Heerlijk om mee te stoeien, zo’n symmetrisch en geometrische vorm, maar tjonge wat gaat daar een tijd in zitten. Kleuren doe ik nog wel een keertje. Het labyrinth is duidelijk en daar ging het om.

Morgen Kolamtekenen, ik ben benieuwd.

Werkelijke wijsheid is:
Leven in het heden
Plannen voor de toekomst
en Profiteren van het verleden

Wat we willen:
Momenten
Van Helderheid
Of beter nog: van grote
Klaarheid

Schaars zijn die momenten
En ook nog goed verborgen

Zoeken heeft dus
nauwelijks zin, maar
Vinden wel

De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt

Die klaarheid, af en toe

Martin Bril

Men neme… wat encaustic wasblokjes, een encaustic strijkijzer, wat papier en een beetje inspiratie en vrije tijd en voilá:

Vandaag de 1e schooldag na de vakantie. Dat was wel even wennen. We kregen ons huiswerk van de vorige keer terug, ik was al bijna vergeten dat ik het had ingeleverd. Ook werd ons huiswerk van de afgelopen keer beoordeeld. Voor mijn getekende Kruis kreeg ik de volgende beoordeling: “Wat een byzonder ruimtelijk kruis. Stel dat dit langs de weg zou staan, dan moet ik lang stilstaan om te voelen wat het met je doet. De lichte kleuren onderin werken tégen de zwaartekracht – Je hebt de chakrakleuren gevolgd en het geheel ziet er zowel magisch als spiritueel uit met z’n eigen licht eromheen en tóch op deze aarde.” voor het totale huiswerk kreeg ik de maximale punten. Fijn!!

Het onderwerp van vandaag was Labyrinthen en Doolhoven. Veel gehoord over de verschillen en de oorsprong. Wist je dat een labyrinth altijd uit 1 weg bestaat? Bij een doolhof is dat anders, daar zijn er meerdere in- en uitgangen. In een doolhof kun je dus ook verdwalen, in een labyrinth niet!. Verschillende labyrinthen geoefend, standaardvormen en ook zelf bedachte, hieronder het labyrinth wat ik zelf bedacht terwijl ik het tekende, het moet nog wel een beetje verder worden ingekleuird maar daar was op school geen tijd meer voor.

‘S middags hadden we een schoolreisje, naar Dwaaltuin Het Heelal in Vorden. Erg leuk!! Eerst je weg vinden door het doolhof om in het midden uit te komen bij een labyrinth waar je dan ook nog doorheen kon wandelen. In het doolhof was het een verrassing wat er om elke hoek te zien was, dus best wel spannend. Het Labyrinth voelde toch heel anders, er is tenslotte maar 1 weg, dus dat is heel fijn om te lopen, heel ontspannen. De tuin lag in een bosrijk gebied en het was daar zowiezo een fijne plek om te zijn, ik vond het jammer om weer te gaan, ik had er wel een hangmatje op willen hangen…

Nu weer thuis, het was een lange dag, natuurlijk ook weer flink wat huiswerk mee, maar dat is voor een ander keertje.

“Troosten is iemand bewust maken van zijn eigen kracht die sterker
is dan alles wat nu gebeurt en waardoor de toekomst verlamd
schijnt”

J.van Kilsdonk

Ik heb geen vrede en ik kan niet strijden,
ik hoop en vrees, ik gloei en ben van ijs,
ik zweef naar boven en ik lig te lijden,
ik heb de wereld lief, die ik misprijs!

Ik ben verlost en kan me niet bevrijden.
ik heb houvast en raak toch van de wijs,
ik voel me levend en gestorven beide:
ach, liefde is zowel hel als paradijs!

Ik zie verblind, ik schreeuw en kan niet praten,
ik haat mezelf en houd van iedereen,
ik roep om hulp en wil het leven laten,

ik huil van vreugde, ik lach terwijl ik ween,
leven en dood kwelt mij in gelijke mate:
en dit, o liefste, komt door jou alleen!

Francesco Petrarca (1304-1374)

Als je op je tocht naar Ithaka vertrekt,
smeek dan dat je weg heel lang mag zijn,
vol avonturen, vol ervaring.
De Laestrygonen en de Cyclopen,
en de toornige Poseidon moet je niet vrezen;
zulke wezens zul je nooit vinden op je weg,
als je denken hoog blijft, als een uitgelezen
bewogenheid je lichaam en je geest bezielt.
De Laestrygonen en de Cyclopen,
de woeste Poseidon zul je niet ontmoeten,
als je ze niet meedraagt in je ziel,
als je ziel ze niet voor je ogen plaatst.

Smeek dat je weg heel lang mag zijn.
Dat er vele zomerse morgens zullen zijn
waarop je, met wat een voldoening, wat een vreugde
zult binnengaan in voor het eerst aanschouwde havens;
en dat je moogt vertoeven in phoenicische stapelplaatsen,
en daar goede waren kopen kunt,
parelmoer en koralen, amber en eboniet,
en zinnestrelende parfums van elke soort,
zo overvloedig als je kunt zinnestrelende parfums;
en dat je naar veel steden in Egypte gaan moogt
om te leren en te leren van de wijzen.

Houd altijd Ithaka in je gedachten.
Daar aan te komen dat is je bestemming.
Maar overhaast de reis volstrekt niet.
Beter dat die vele jaren duren zal,
en dat je, oud al, landen zult op het eiland,
rijk met alles wat je onderweg hebt gewonnen,
niet verwachten dat Ithaka je rijkdom geven zal.

Ithaka gaf je de mooie reis.
Zonder dat eiland was je niet op weg gegaan.
Verder heeft het je niets meer te geven.

En als je het armelijk vindt, Ithaka misleidde je niet.
Zo wijs als je bent geworden, met zoveel ervaring,
zul je al begrepen hebben wat Ithaka’s betekenen.

(K.P. KAVAFIS (1863-1933))

“If this is a blessing, it is certainly very well disguised.”

~Winston
Churchill, British prime minister during World War II

Antoine de Saint-Exupéry

STRIJDERS VAN HET LICHT zorgen ervoor de glans in hun ogen te behouden.
Ze staan midden in de wereld en nemen deel aan andermans leven. Ze zijn hun tocht aangevangen zonder rugzak en zonder sandalen. Vaak zijn ze laf, en ze handelen ook niet altijd correct.
Ze lijden onder dingen die dat niet waard zijn, ze zijn kleingeestig en soms denken ze dat ze niet in staat zijn om te groeien. Veelvuldig achten ze zich een zegening of wonder onwaardig.
Regelmatig bekruipt hen twijfel over wat ze hier aan het doen zijn. Ze liggen nachten wakker en vinden dat hun leven geen zin heeft.
Daarom zijn ze strijders van het licht. Omdat ze dolen. Omdat ze zichzelf vragen stellen. Omdat ze een zin zoeken – die ze ongetwijfeld zullen vinden.

uit: De strijders van het licht – Paulo Coelho