Zusjes

Vanavond aten we macaroni. Toen we al ruim klaar waren en lagen uit te buiken op de bank besloot Claudia nog even aan tafel te gaan zitten om verder te eten.

Na een minuut of vijf komt ze naar ons toe lopen:”uit de neus halen”… Die hadden we nog niet gehad.
“Wat zit er in je neus?”
“Macaroni”

Zaklamp er bij, naar binnen loeren en ja hoor, een macaroni in d’r neusgat.

Petra heeft het geprobeerd met de snotzuiger, een pincet, snuiten… geen resultaat. En na zoveel aandacht was ze er ook wel klaar mee.

De huisarstenpost stelde voor haar even wat peper onder de neus te houden, maar dat werkte ook niet. Laten zitten kon ook. Het lost wel op.

Toen de dames in bad zaten heb ik Claudia gevraagd of ze de neus wilde snuiten. Eén halfslachtige poging en toen wilde ze niet meer. Ik wilde nog niet opgeven. Een neusgat dicht en gevraagd of ze door de neus wilde blazen. Ploep, daar vloog de macaroni.

Eind goed al goed dacht ik. Tot Petra vroeg uit welk neusgat de macaroni kwam. “Links, voor de kijker rechts.”
Petra dacht dat ze ‘m in het andere neusgat had zien zitten. Dus Claudia gevraagd of ze in beide gaten een macaroni had gestopt:”ja”…

Ze wist nu hoe het moet. Andere gat dicht en blazen en daar vloog nummer twee.

Voor de zekerheid nog even gevraagd of dit het was. Gelukkig bevestigde ze dit.

Een nieuwe ervaring. Voor op het schapje met ervaringen.

Alles heeft een eerste keer. En je weet ook dat het gaat gebeuren. Alleen niet wanneer. En dan blijkt het toch een verrassing…

Vorige week zei ik tegen Floortje dat ze, als ze dat wilde, wel bij een vriendje of vriendinnetje mocht spelen.

Je voelt hem al aankomen…

Vanmiddag met Claudia, door de motregen, naar school gefietst om Floortje op te halen. Ze kwam naar buiten lopen, hand in hand met een jongetje.
“Ik ga bij Julian spelen” riep ze en hand in hand liepen ze naar Julians moeder. Claudia en ik er maar achteraan. Handje gegeven, gevraagd of ze dat een goed plan vond en of het logistiek ging. Allemaal geen probleem. Julian had het al vaak over Floortje gehad…

Telefoonnummers en adressen uitgewisseld en afgesproken dat ik haar, als de paniek niet uitbreekt, om half vijf op kom halen.

Of ik nog wel even de tas en een tekening mee wil nemen. En daar gingen ze hand in hand naar de bakfiets. Samen met Julian in de bak, lachen en zwaaien. “Dag papa”. “Veel plezier liefje”. En dan Claudia op de fiets en met een leeg stoeltje terug naar huis.

Papa is en blijft een weekdier als het om mijn meisjes gaat. Toch wel een emotioneel moment. Mijn meisje wordt groot. En wat gaat dat ontzettend snel.

Had ik al pfffff gezegd?

Floortje:

Bij slakken moet je heel hard schreeuwen, want die hebben geen oren. Dan zeg je: hé slak mogen we alsjeblieft een beetje slijm pakken. Want de juffrouw maakt daar een drankje van en die drinkt de koning dan op. Want de koning had een verstopte neus en was verkouden, allemaal tegelijk. En ze hebben geen winkels.

Eén keer zag ik op tv een spin en toen kwam er een prinsesje aan met vleugels. En toen ging ze een drankje maken en dat vond ik heel spannend. En Gonnie zat vast met haar vleugeltjes, want die zijn net zo als een vlieg.
En haar moeder heeft haar er afgetrokken en de spin bleef gewoon kijken. Dat was heel spannend dus deed ik mijn ogen maar dicht.

Dat je het maar weet.

Vandaag met de meisjes naar het consultatieburo geweest voor het outtakegesprek van Floortje. Een prikje (zonder de minste piep), twee puzzeltjes en de ogentest.

Toen de arts aan Floortje vroeg of ze van 5 blokjes een bruggetje wilde bouwen, net zoals zij het voor deed, keek Floortje haar vol ongeloof aan. Dit kan ze niet menen zag je haar denken. Floortje maakte vervolgens een paar keer het bruggetje, tot alle verschillende kleuren een keer boven hadden gelegen. Blijkbaar had ze zelf wat uitdaging aangebracht in deze veel te simpele opdracht.

Vervolgens moest ze vier blokjes van verschillende vormen door gaatjes in een doosje doen. Weer keek ze vol ongeloof. Dit is iets voor baby’s. Maar ze deed het toch maar zonder commentaar.

Vervolgens de ogentest. Wat is dit? Een hondenkop.
Dat zeggen ze nooit fluisterde de arts me toe. Ze is heel gedetailleerd. Mevrouw had de bruggenbouwerij en haar woordenschat inmiddels geinterpretteerd als zeer bijdehand en ontwikkelingsvoorsprong. Of we daar rekening mee wilden houden. De keuze voor Montessori-onderwijs sprak haar aan.
Mooi. Altijd leuk te horen dat iemand die er voor heeft doorgeleerd ook ziet wat jij ziet.

Opeens vraagt de arts: heeft ze nou net die puzzel gemaakt? Ze wijst naar Claudia, die net de vormpjes in het doosje heeft gestopt, het doosje open maakt, de vormpjes er uit haalt en opnieuw begint.
Ja zeg ik, ze doet het nu voor de derde keer.
Dat is een puzzel voor vierjarigen! Dat is echt heel bijzonder. Wij wisten dat al. Claudia is meer dan bijdehand.

Bij het verlaten van het kantoor vertelt de arts nog vol ongeloof aan de assistente hoe bijdehand onze meisjes zijn. Die kleine is nog geen 2 jaar en deed de puzzel voor 4 jarigen.

De meisjes vinden het leuk te horen dat ze het hartstikke goed gedaan hebben en zoeken een kleurplaat uit. Papa is trots op zijn dochters.

Claudia en ik hebben Floortje naar de peuterspeelzaal gebracht en op de terugweg even boodschappen gedaan. Thuis aangekomen begint Claudia te babbelen. Aan een stuk door zonder op te houden:

Kruisspin
klittenband open maken
schoenen uittrekken
papa helpen
papa jarig vandaag
ballonnen knijper aan
deze ook ophangen
ik hou van jou papa
muisje rijden
papa bellen (met een oud mobieltje aan haar oor)
kijk eens, vies, schoonmaken, mama doen
windje gelaten, pop ook (en zoek dan maar uit wie de stank veroorzaakt)
ogen dicht maken
ikke ballon pakken (kijkt naar het plafond) optillen
boterham, ik kaas opleggen (er ligt een mobieltje op de grond met een poppenflesje erop)
boterham met kaas
open klappen. mama bellen. hallo mama. afgelopen nu. dichtklappen (kort telefoongesprek met mama’s oude mobiel)

Het gaat maar door, zonder pauze. Eerst losse woordjes, toen combinaties en nu worden het verhaaltjes. Claudia weet precies wat ze wil vertellen.

Wat een prachtige tijd is dit. Iedere keer als je naar haar kijkt heeft ze weer iets nieuws bijgeleerd.

Net stond ze bij de deur: “tekenen”. En nu zit ze alleen in de keuken aan haar kleine tafeltje lekker te tekenen. En af en toe babbelt ze tegen de wereld. Geluk is een centimer of 80 hoog.

Vrijdag op de camping hadden we ons laatste kampvuurtje van het seizoen. De meiden logeerden dit weekend bij opa en oma en wij hebben alles op de camping opgeruimd. Schuurtent afgebroken, voortent eraf en de caravan op de overwinterplek. Afscheid nemen van alle buren… fijne winter en tot volgend jaar!

Het was een heerlijk camping jaar, we hebben genoten! Een lekker warm voorseizoen (volgens mij zaten de meiden eind april al een keer in het badje), een beetje te natte zomer en de herfst hebben we overgeslagen, in augustus wemelde het al van de paddenstoelen en zaterdag werden we wakker in een wit berijpte wereld!
Het is weer voorbij, we moeten 5 maanden zonder ons weekendhuisje in het bos, we zullen het missen. De caravan, het bos, de fluitende vogels, de boswandelingen op de (vroege) morgen, de buren waar de meiden elke keer ‘even’ gingen buurten, de kampvuurtjes, het in de plassen stampen en het vleermuizen kijken. Nu moeten we even afzien… 31 maart mogen we weer!